| home | boat | crew | contact | translate site
 

voorbereiding

planning

projecten

links/foto's

wensenlijst

de route

logboek/pech

zeilen vertrekkers

  Panoramix wereldreis | logboek

Turkije     april 2008:


Vannacht, 3 april, heeft het geregend en de kersverse sonar is gelijk volgelopen met regenwater.
sonar met water in het schermDat is dus niet goed en ik heb maar even contact opgenomen met Interphase in Amerika. De sonar had ik al in april 2006 gekocht, maar gelukkig willen ze me wel garantie geven. De sonar is nu opgestuurd naar de VS en is hopelijk weer terug voordat we in mei Turkije gaan verlaten.
 
Van 7 tot 11 april hebben we rondgevaren in Turkije en Griekenland. Het weer is nu zoals een Hollandse zomer. Als er geen wolken zijn loopt de temperatuur snel op tot boven de 20 graden. Het is wel even omschakelen van de klus- naar de cruise modus. Als ik opsta denk ik nog telkens dat ik iets moet gaan klussen, maar nu moet ik de navigatie zaken bekijken voor de volgende haven.

         anker met wit geschilderde beugel
De wit geschilderde beugel van het anker kwam gelijk van pas in de baai van Çökertme. Na een nacht in de baai wilden we het anker binnenhalen wat niet lukte. Door de witte beugel konden we het anker zien vastzitten aan diverse lijnen op de bodem. Ik heb toen een leeg potje pindakaas voor de helft met water gevuld. Aan dit potje vervolgens een touwtje gebonden. We konden het anker wel een stuk omhoog krijgen en hebben toen met de pikhaak het potje pindakaas door de beugel geduwd. Aan de andere kant van de beugel kwam het potje pindakaas weer omhoog drijven en trok een dun lijntje mee. Vervolgens met het dunne lijntje een dikke lijn door de beugel getrokken. Nu hadden we een neuringlijn waarmee we de lijnenkluwen konden lossen en het anker weer vrij maken. Door al dat gesjor aan het anker is er wel wat verf van de beugel afgegaan.

In Kos hebben we weer even boodschappen gedaan (kaas, wijn, salami en Calvé pindakaas). Ook zijn we even uitgeklaard om zo ons 90 dagen visum voor Turkije te vernieuwen. In Kos lagen we in de oude haven, waar nu aan het begin van het seizoen volop plek is aan de kade. Tevens hoef je geen liggeld te betalen buiten het seizoen. Daardoor is er nu ook geen water- en electriciteit aansluiting op de kaai beschikbaar.

zandregen in Kos 's Avonds stond er flinke zuidenwind en regende het bruine regen, oftewel sahara zand, zodat de mooi gepoetste boot geheel bruin/oranje kleurde. De zuidenwind die nu al weken heerst, draait na 15 april naar het noordwesten. Deze noorden- of westenwind, de Meltemi, hebben we nodig om snel en comfortabel naar Antalya te varen. Een afstand van zo'n 300 mijl.

Woensdag 16 april zijn we, na een nacht doorvaren, in Finike aangekomen. Door de harde wind 's nachts en flinke achterop komende zeeen, was er een verdwaalde inktvis op het dek beland. De haven Finike ligt vol met overwinteraars van allerlei nationaliteiten. Allemaal vutters of gepensioneerden die hun schip klaarmaken voor een nieuw zomerseizoen in de Mediteranee. De volgende dag zijn we doorgevaren naar een kleine baai 20 mijl verderop. In deze baai ligt een klein dorpje waar we even naar de minimarkt wilden. Met ons bijbootje, dinghy, roeiden we naar het strand en trokken de boot op de kant. Nadat we een winkeltje hadden gevonden waar ze brood verkochten, liepen we nog wat rond. Opeens zegt Paula, daar drijft een bootje door de baai. We keken allebei nog eens goed en het was onze dinghy die daar dreef. We hadden de dinghy niet ver genoeg het strand opgesleept en een paar hoge golven hadden het bootje weer in zee gezet. Door de aflandige wind dreef het de baai in. Nu was onze dinghy nog maar zo'n 50 meter afgedreven. Een snelle reddingsactie was nog mogelijk. Ondanks het frisse water (15 graden) trok Paula wat bovenkleding uit en ging te water. Na 10 minuten waren Paula en de dinghy weer terug. Nu snel naar de Panoramix geroeid en een warme douche genomen. Dat was gelijk maar weer eens een wijze les voor ons.

  Olympus theater overwoekerd.  Olympos Akropolis uitzicht over strand.        Overwoekerd theather in Olympos.                   Panoramix in de baai voor Olympos
Donderdag was er nauwelijks wind en zijn we 10 mijl verderop naar de antieke stad Olympos gevaren. Ook hier lagen we voor het strand voor anker, maar nu hadden we ons bootje halverwege het strand getild! Olympos heeft niets met Olympia van de Olympische spelen te maken. Olympos was een belangrijke stad in het Lycische rijk en heeft zoals vele andere steden allerlei overheersingen gekend. De stad is grotendeels overwoekerd en het kost de nodige moeite om je er een voorstelling van de maken. De Turken hebben nauwelijks zaken gerestaureerd of wat toegangelijker gemaakt. Zo staan er bijvoorbeeld borden die naar een bospad wijzen met als aanduiding theater of roman bath. Een bord met de tekst Akropol stuurt je een pad op waar zelfs een berggeit nog spierpijn van krijgt. Eenmaal boven gekomen is er wel een prachtig uitzicht over de baai.

Onderweg naar Antalya hebben we nog een tussenstop gemaakt in Phaselis. Dit is een antieke stad die er nog heel mooi bijligt. Veel van de gebouwen zijn goed gebleven. Zo is de hoofdstraat met verschillende agora's (markten) en badhuizen nog intact. Het aquaduct is grotendeels intact en ziet er prachtig uit.
 Phaselos aquaduct
                        Aquaduct in Phaselos

Zondag 20 april zijn we aangekomen in Antalya. Gelukkig konden we nog een plekje krijgen in de oude kleine overvolle haven. Deze haven ligt midden in het centrum. We liggen nu naast een politieboot voor het politiebureau. Ook hier weer verschillende open WiFi netwerken zodat we de email kunnen lezen en de website bijwerken. Toen we net in de haven lagen, kwam er een aardige jonge Turkse man naar ons toe en begon: "Merhaba", "hallo". Liesje leerde Lotje lopen enz. in keurig Nederlands. Daarna kwam hij met: Wie weet waar Willem Wever woont... enz. Dit was natuurlijk heel grappig om te horen, wat bleek: deze jonge man was opgegroeid in West Europa. Hij had in Antwerpen gewoond, in Frankrijk en ook in Nederland. Toch trok zijn vaderland meer dan West-Europa, en daarom is hij teruggekeerd naar Antalya.
         Antalya haven.
                                          Panoramix in de haven van Antalya (midden rechts)
Dinsdag hebben we onze buren uit Nederland ontmoet. Ze waren een weekje in Side met vakantie en zijn met een excursie vanuit Side naar Antalya gekomen. Na een gezellig avondje uit eten, zijn ze aan boord blijven slapen. De volgende dag hebben we ze terug gevaren naar Side. Onderweg hebben we de waterval bij Lara bekeken. Deze waterval stort vanaf een hoog rotsplateau direct de zee in.
 waterval bij Lara  Hans en Annemarie aan boord
               Waterval bij Lara (Antalya)                      Hans en Annemarie te gast
In de oudheid stond het binnenlopen van de haven van Side gelijk aan het spreekwoord "door het oog van de naald kruipen". We hielden de dieptemeter dan ook goed in de gaten en kropen langzaam door de haveningang. Dit lukte prima, de haven is nu 3-5 meter diep en je kunt mooi aanmeren aan de kade. De haven is echter wel open naar zee zodat bij wind de golven zo naar binnen rollen. De eerste nacht was het windstil maar de tweede nacht liep er een lichte deining naar binnen en lagen we te rollen in bed. Side is uiterst toeristisch en het oude stadje is omgetoverd in een grote shopping mall van leder, sieraden, kleding etc.. Aan de andere kant heeft Side veel antieke overblijfselen waaronder het grootste theater van klein Azie.
     Side theater
Na nog een aantal mooie oudheden bezichtigd te hebben en een leuke fietstocht naar Manavgat gemaakt te hebben, zijn we teruggekeerd naar de boot, waar we onze laatste borrel genuttigd hebben met Hans en Anne-Marie. Met zijn vieren zijn we naar hun hotel gelopen via het strand en hebben we daar een overheerlijke maaltijd gegeten. Zij hadden een all-inclusive reis geboekt en daarbij is alles gratis, ook de alcoholische dranken. Hans en Annemarie hadden voor ons geregeld dat wij ook mee konden eten zodat wij een heerlijke avond met eten en drankjes hebben gehad. Toen wij weer terug liepen naar het strand om naar onze boot te gaan, was het hoogtij waardoor het smalle strand en de vele strandstoelen onder water stonden. We hebben daarom maar een omweg gemaakt om geen natte voeten te krijgen en zijn via de oude stad met zijn opgravingen terug naar de boot gegaan. De volgende dag lieten de weergoden ons weer in de steek en hebben we de hele dag moeten motoren om naar de volgende baai te komen. In deze omgeving zijn de baaien heel idyllisch en heerlijk rustig. Zaterdag 26 april had de wind er weer zin in en met een snelheid van ong. 6 kn. voeren we richting Finike. Deze haven hebben we ook op de heenreis aangedaan. Deze beviel ons prima zodat we hier ook weer een overnachting hebben gehad. Ook zondag stond er een stevige wind en zijn we 's nachts ook weer voor anker gegaan in een romantische baai. Overal langs de Lycische kust kom je sarcofagen tegen van de Lyciers. Al deze sarcofagen zijn ook leeggeroofd in de loop der eeuwen. Maandag hebben we koers gezet naar Kale Koy.
 Liekische graftombe  Liekische graftombe opgebroken.
                  Sarcofaag bij Kale Koy                      Allemaal hebben ze wel een roofgat.
Dit is nog 1 van de oude steden met zijn oude huisjes en opgravingen uit de Byzanthijnse periode. Hier zijn de vrouwen nog in traditionele kleding gekleed en hier tref je nog geen televisie, moderne apparatuur e.d. aan. Het leven hier is nog steeds zoals het er 100 jaar geleden ook aan toe ging. Het dorp is niet groter dan een tiental huizen en ze verbouwen hier hun eigen groente en hebben hun eigen vee waar ze van leven. Er is 1 schooltje voor het handjevol kinderen wat hier woont. De mensen verdienen hier hun geld met een klein restaurantje waar de toeristen hun consumpties kunnen nuttigen. Aan de overkant van dit dorp wat gelegen is op een schiereiland is een nog kleiner dorpje waar ze ook een minimum bestaan hebben. Hier is ook het plaatsje Myra waar St. Nicholas bisschop was en die bekend is geworden als onze Sint Niklaas of Santa Claus voor de Angelsaksen. Het verhaal gaat dat deze bisschop in de 4de eeuw na Chr. een arme familie met drie dochters aan een bruidschat hielp. Dat deed hij door een zak goud anoniem over de schutting te gooien. Of zoals bij ons bekend door de schoorsteen. Daar stonden dan schoenen (Nederlandse versie) of hingen sokken (Engelse versie) waar de gouden munten in vielen. Een schip uit Bari kwam in 1087 langs Myra en trof de St. Nicholas kerk aan met slechts 3 monniken die weinig weerstand boden. Ze roofden het lichaam, voeren in recordtijd terug naar Bari waar de resten van de beste man in mootjes werden gehakt en verdeeld over diverse kerken in Europa. In Bari is er nu een St. Nicholas cathedraal waar ook een deel begraven ligt.
  Kastellorizon haven van Megisti
Dinsdag 29 april zijn we naar Griekenland vertrokken en hebben in een haven op het eiland Kastelorizo aangelegd. Het eiland zelf is vrij groot, maar het dorp zelf is klein. Tijdens de oorlog was hier een munitieopslagplaats die de lucht inging en dat heeft zijn sporen wel achtergelaten. Een heleboel mensen zijn vertrokken, huizen staan leeg en sinds 1991 telt het eiland ong. 300 bewoners. De eerste aanblik als je binnen komt varen is heel pittoresk en de huizen langs de kade zijn goed onderhouden. Er zijn wat kleine winkeltjes en restaurantjes.

De dag erna zijn we weer naar de overkant (Turkije) gevaren, naar Kas. Zoals gewoonlijk werden we weer met open armen ontvangen door de havenmeester en bood ons meteen een kopje thee in zijn restaurant aan. Aangezien ik nogal wat wasgoed had en dacht dat er een wasserette was, vroeg ik waar ik mijn was kon brengen. Omdat het nog vroeg in het seizoen is was de wasserette nog niet open, maar geen probleem: als ik de was aan hem meegaf zou hij zorgen dat de was gedaan werd en binnen 3 uur weer klaar was. De volgende ochtend toen we brood wilden halen was dit niet nodig, de havenmeester had zelf al een wit en bruin brood bij ons op het dek gelegd. Erg aardig want wij hadden er niet om gevraagd, maar dit was de service van de haven. Een kort stukje zeilen vandaag naar Kalkan. Het plaatsje zelf is erg leuk gelegen tegen een berghelling aan maar de havengelden waren schrikbarend hoog en geen douche of toilet. Helaas hadden wij al aangelegd en alles aangesloten, zodat we niet meer weg konden en ook omdat het al vrij laat was.

<< terug naar maart      logboek       >>> door naar mei



Stempel Panoramix.