| home | boat | crew | contact | translate site
 

voorbereiding

planning

projecten

links/foto's

wensenlijst

de route

logboek/pech

zeilen vertrekkers

  Panoramix wereldreis | logboek

Turkije   2010:

In juni zijn we een weekje naar ons schip geweest. Ze lag er prachtig bij en we waren blij haar weer te zien. In de baaien rondom Fethye is het prachtig zeilen en ankeren. Zo kwamen we bij een eilandje waar een gastvrije familie woonde. Ze boden ons thee en koekjes aan. De thee werd gemaakt met een soort boilertje op houtskool.

       

In de baai "Cold water bay" was het bovenste laagje water inderdaad ijskoud. Er stroomt hier een koud ondergronds riviertje in de baai en dat zoete water drijft bovenop het warme zoute water. Als je je armen 10 cm laat zakken is het water weer heerlijk warm. Op een klein stukje klimmen ligt een prachtig restaurant met uitzicht op de baai en de Middellandse zee. 's Ochtends hier ook het ontbijt gegeten.

Terug in Nederland zijn we ons nu aan het voorbereiden op het vervolg van onze reis. Banen opzeggen, allerlei zaken regelen en spullen inpakken.

Oktober 2010

Met wat overgewicht aan bagage zijn we aangekomen in Fethiye. Het is er een aangename 24 graden en de winterjassen zijn dus terecht thuis gebleven. Zondag begonnen met de boot klaar te maken voor de trip naar Sicilië waar we onze spullen naar toe laten transporteren. Terwijl ik bezig ben om de kortegolfontvanger te installeren, wordt er ineens op de boot geklopt. "Hello Panoramix", your wife is in hospital but she is oke now. Wat nou weer, Paula is op weg naar de supermarkt op straat gestruikeld en op haar (vorige week opengehaalde) pols gevallen die nu weer openging. Ook is haar enkel verstuikt en zijn beide knieen geschaafd. Omstanders sommeren alle inzittenden uit de juist passerende dolmus te stappen, teneinde Paula met spoed naar het ziekenhuis te brengen. Ik ga op weg naar het ziekenhuis om Paula op te halen en de rekening te betalen. De Turkse zuster heeft er nu maar voor de zekerheid 8 hechtingen ingezet. Ook krijgt ze antibiotica voorgeschreven (zijn ze in het buitenland erg gul mee)
Met de taxi weer terug naar de boot waar Paula enigszins hinkelend op kan komen. We besluiten om toch door te zetten en maandag te vertrekken naar Sicilië.

Met boodschappen voor een week en twee extra jerrycans diesel vertrekken we maandag 25 oktober. De weervoorspelling is redelijk gunstig, maar we zullen nog flink wat op de motor moeten varen vanwege de vele windstiltes, die de Middellandse Zee gewoon is.
Net voor de Peleponesos zie ik even verderop een grote bui aankomen met een sigaar-vormige wolk eronder. De sigaar ziet er uit alsof deze opgerold wordt. Ik had wel eens in een boek van Tristan Jones gelezen dat dat niet veel goeds voorspelt. Het grootzeil heb ik tot maatje badhandoek teruggenomen. En terwijl ik de genua oprol, zie ik ineens wolkenflarden hard omlaag komen. Op het zeeoppervlak begint het nu als een gek te waaien (windkracht 10) en de zee wordt helemaal wit van al het stuifwater. De Panoramix wordt bijna op zijn kant gezet en al vechtend rol ik samen met Paula het laatste stukje genua weg. De zee ziet er uit als sneeuw en de wind loeit door het want. Na 10 minuten neemt de wind weer af en wordt alles weer normaal. De schrik zit er goed in en we durven de zeilen nog nauwelijks uit te rollen met al die buien om ons heen. Als we niet op tijd waren geweest, hadden we zo de zeilen kunnen verspelen.

         
Onderweg krgen we diverse malen een vogeltje aan boord.

Na drie dagen zijn we bij de Peleponesos, maar de tankmeter staat reeds op 1/4. Dat was niet de bedoeling. Als we de komende dagen niet wat kunnnen zeilen, zal het spannend worden of we op tijd in Riposto aankomen. De weerfaxen die ik via de kortegolf ontvang, beloven de komende dagen niet veel goeds. Slechts 5-10 knopen halve wind. Dat is dus een gladde zee. Pas maandag gaat het wat meer waaien, maar dan moeten we al in Riposto zijn!
Ik besluit om de tank helemaal leeg te varen en dan pas de jerrycans toe te voegen omdat ik de tankmeter niet vertrouw. Als de tank leeg is weet ik precies hoeveel ik er dan bij gooi (44 lt) en dan kan ik uitrekenen hoeveel motoruren we nog kunnen maken. Na vier dagen staat de tankmeter op nul.
                         Riposto tankmeter
Volgens mijn aanname zouden we echter nog 20 uur moeten kunnen varen met de resterende hoeveelheid in de tank! We varen door en na 22 uur stopt de motor ermee. Gelukkig was mijn aanname goed, maar is de tankmeter onbetrouwbaar. Met de laatste 44 liter diesel komen we nog 3 uur te kort. We zullen de komende twee dagen nog wel een stukje moeten zeilen. Gelukkig steekt er 's nachts een windje op en kunnen we 6 uur zeilen. Nu ligt Riposto binnen bereik!
   

Op Sicilië weten ze wel wat lekker eten is. Hier zijn nog geen winkelketens als AH, C1000 en dergelijke. Overal nog een kleine bakker, slagerij, groenteman, kaasboer, vismarkt, traitteur. Het water loopt je in de mond bij het zien van al die streekproducten. Hier zit er nog kippenstront aan de eieren en hebben de mandarijnen pitten. Een kipfilet wordt ter plekke van de kip afgesneden. Niks voorverpakt. Bij de bakker koop je brood per gewicht. Het maakt niet uit of je ciabatta, focaccia of stokbrood neemt. Het gaat allemaal in een papieren zak op de weegschaal. Een euro en 21 cent alstublieft. Ja, eurocenten doen ze hier ook nog.

Riposto Pim Riposto Paula

Inmiddels zijn onze spullen ook aangekomen uit Nederland. De 3 pallets en het bijbootje waren keurig ingepakt verzonden naar Sicilie. Alles moet weer een plekje krijgen aan boord, wat nog niet meevalt. Na 5 dagen hard werken zijn de zonnepanelen, de radar, de windmolen, de watermaker en het dieselfornuis weer op hun plek. De enorme chaos in de salon is nu eindelijk weer opgeruimd. Het wordt weer tijd om verder te gaan, maar helaas zijn de weergoden ons niet goed gezind. De komende 3 dagen staat de wind pal tegen en waait het zo hard dat het geen zin heeft om hier tegen in te gaan boksen. We blijven voorlopig nog een paar dagen verwaaid liggen in Riposto. Hopelijk wordt na woensdag 10 november de wind gunstiger.

Om de tijd te doden zijn we drie dagen naar Palermo gegaan. Met de bus bijna 4 uur rijden. De bus is luxe met WC en airco. In Palermo vonden we een mooi jugendstil hotel aan de rand van de botanische tuin, waar ook onze kamer op uit keek.
 
Palermo was in zijn hoogtij dagen een prachtige stad, maar is nu helaas ernstig in verval. Met behulp van Europese subsidies wordt de boel wel wat opgeknapt. Gelukkig hebben de historische gebouwen het verval redelijk doorstaan en is er genoeg moois overgebleven. Het topstuk de Monreale is nog geheel intact en ziet er prachtig uit. De bouwer van deze kathedraal (de Normandische vorst Willem II 1153) was een slimme man. In die tijd bouwde je voor veel geld de mooiste kerk die er maar was. Er zit onder andere 2000 kilo goud in de afbeeldingen verwerkt.
     
Vervolgens schonk hij de kerk aan de benedictijnen. Hiermee kon hij een nieuw aartsbisdom creeren dat het aartsbisdom van Palermo kon betwisten. De abt van de orde die zo'n groot geschenk kreeg, werd namelijk automatisch aartsbisschop. Toen ook nog de paus zijn zegen aan de Monreale gaf, was het pleit beslecht en had Willem II de feitelijke macht overgenomen. Het is tot op de dag van vandaag onduidelijk waar Willem al dat geld vandaan haalde. In tegenstelling tot andere bouwwerken waarvan de bouw vaak honderden jaren duurde, werd de Monreale in slechts 10 jaar gebouwd. Het voordeel hiervan is dat de kerk in een architectonische stijl is gebouwd.
  
Verder biedt Palermo een levendige en drukke markt in het centrum waar van alles te koop is. In een wirwar van straatjes en steegjes viert de markt hoogtij. Er is van alles te koop: zwaardvis, garnalen, mosselen, zee-egels, maar ook tal van kraampjes met groenten en kaassoorten zijn er te vinden. Verder zijn er in andere straatjes allerlei kleine winkeltjes die wij noemen: "Winkel van Sinkel". Je kunt het zo gek niet bedenken of het is te koop. Zo was ik al tijden op zoek naar een spelletje dat nergens meer te koop is, en waarachtig: tussen allerlei bakjes en schoteltjes ligt mijn spelletje voor €0,50, dus... inpakken en wegwezen. Tevens kwamen wij erachter dat Palermo goed katholiek is. Er zijn welgeteld 38!! kathedralen en kerken. Dit houdt in dat er bijna in iedere straat wel een kerk staat. Deze hebben wij niet allemaal bezichtigd, maar degene die wij hebben bekeken zijn voorzien van prachtige beelden en schilderingen.
  
Ook de buitenkant van grote gebouwen zijn voorzien van ornamenten. Deze gebouwen dragen de sporen van Arabische, Normandische en Spaanse overheersers.

Tunesie, november   2010:

Op 15 november zijn we uitgeweken naar Bizerte in Tunesie. Dit plaatsje ligt ter hoogte van Sardinie. De komende 3 dagen wordt er harde westenwind voorspeld. We zijn het enige buitenlandse jacht in deze haven. Men is bezig om een super marina aan te leggen, maar die is nog niet klaar. Zo komt het dat we in de vissershaven liggen tussen alle vissersschepen in.
              
Voor het eerst hijsen we de gele Q-vlag (quarantaine) om aan te geven dat we willen inklaren. Als eerste komt er iemand van de nationale garde langs. Deze man meldt ons vervolgens aan bij de immigratie, douane en havendienst. Na weer een uur komt de immigratie meneer langs in een mooi blauw uniform. We vullen wat formulieren in en daarna neemt hij onze paspoorten mee en komt een half uur later weer terug met stempels in onze paspoorten. Deze meneer vraagt na afloop expliciet om een kadootje. Al meteen wisten we dat het hier om geld ging, maar we hadden nog geen Tunesische dinars. Eerst bied ik hem delftsblauwe boxershorts aan, maar dat vindt hij maar niks. Paula biedt hem nu een blouse aan voor zijn vrouw. Dit gaat al wat beter, maar liever heeft hij geld. Onze kennis van het Frans blokkeert hier even (haha) en we willen maar niet begrijpen wat de man bedoelt. Uiteindelijk druipt hij af met de blouse.
Hierna gaan we op de fiets de stad in, alles is nu nog open want morgen is het slachtfeest voor de moslims. Omdat vrijwel iedereen moslim is, is er de komende dagen niets open. We halen gelijk wat dinars bij de bank. Bij terugkomst op de boot komt de douane langs. We geven alles keurig aan. 1 fles schipperbitter, 0 sigaretten, 0 sigaren en 0 wapens. 's avonds komt de havendienst nog langs om 10 euro te incasseren voor 3 dagen liggeld. Hopelijk wordt het weer de komende dagen weer wat beter zodat we verder kunnen.

Hier in Bizerte hebben ze geen last van terroristische aanslagen. Ze hebben het namelijk gewoon verboden!
   
Je krijgt nu een vette bekeuring als je toch een autobom laat ontploffen. Dat laat je als terrorist wel uit je hoofd.

Ondertussen moeten we ons maar een beetje vermaken. Zo plannen we een tripje naar Tunis. Op de dag van het slachtfeest is het traditie dat er in besloten kring een schaap geslacht wordt. Wij fietsen nu door de straten van Bizerte en overal zien we schapevachten liggen. Gelukkig zijn de straten om deze tijd alweer schoongespoeld, want het is niet zo'n prettig gezicht om al het afval te zien liggen. Tsja, zo kent ieder geloof zijn eigen vormen van belijden. Wel zagen we overal op straat mannen met gasbranders de koppen van de schapen zwartblakeren (ontharen). Zou dit de avondmaaltijd zijn?


Omdat we nog steeds in Bizerte liggen, besloten we om een dagje naar Tunis te gaan. Met een klein busje waar 8 personen in kunnen, zijn we 's morgens naar Tunis gereden. Op het vervoer ga je niet afdingen, maar dit is ook niet de moeite waard. Voor twee euro zit je een uur in de bus en wordt je aan de rand van de stad afgezet. Daar hebben we voor een klein bedrag een taxi genomen naar het centrum. Helaas was er weinig te doen in de stad, want het was de 2e dag van het slachtfeest. Er was geen markt, de winkels waren dicht, maar we zijn wel door een gids door de oude stad geleid. Het toeval wilde , terwijl Pim en ik over een grote straat liepen, aangesproken werden door een Tunesische man. Tegen Pim: "Hello, do you know me? I come from Bizerte and you were with me in the shop." Hij kwam gezellig naast ons lopen en vertelde dat hij naar zijn familie in de binnenstad ging. Hij liep ons voor door de medina (een wirwar aan straatjes) totdat hij uiteindelijk stil hield bij een klein winkeltje.
                   
Zijn broer had daar een soort parfumeriezaak. Tegen ons zei hij dat het echt niet de bedoeling was om iets te kopen, maar nadat de broer zijn zegje had gedaan en 2 flesjes parfum had gemaakt kwam de rekening. Of wij even €40,00 wilde neertellen. Nou, dat dachten wij dus niet!!! Pim legt een paar dinar op de toonbank, maar nee, de broer wilde wel iets goedkoper, maar niet lager dan €20,00. Wij gaven de flesjes terug, maar de broer hield aan. Uiteindelijk, om van hem af te zijn, hebben we €7,50 betaald, maar vonden deze manier van verkoop wel vervelend. We gingen weer verder de oude stad bekijken en ja hoor, er zijn genoeg welwillende Tunesiers die je graag de Oude Stad laten zien, en heel toevallig eindigt de rondleiding bij een neef, broer of moeder die parfum maakt en verkoopt. Omdat we dit al een keer meegemaakt hadden, begonnen we al meteen met te zeggen dat we al parfum gekocht hadden. En dan haakt de vriendelijke Tunesier meteen af. Tsja, we blijven Hollanders, met alleen kijken en niets kopen. Daarna zijn we weer teruggegaan naar het busstation om de bus terug te nemen naar Bizerte. Tussen een wirwar van allerlei busjes en taxi's kwamen we uiteindelijk bij de goede bus, we konden instappen en na een uur rijden over mooie snelwegen waren we weer terug bij de boot.

Donderdag 18 november klaren we uit en gaan weer verder op weg naar Spanje.

<< terug                       logboek         volgende >>



Stempel Panoramix.