| home | boat | crew | contact | translate site
 

voorbereiding

planning

projecten

links/foto's

wensenlijst

de route

logboek/pech

zeilen vertrekkers

  Panoramix wereldreis | logboek

Panama februari 2013:

Voor we naar Colon varen stoppen we onderweg bij Portobelo. Deze stad was vroeger de overslagplaats voor al het geroofde goud en zilver van de Inca's. Meer dan 40 volgeladen galjoenen vertrokken van hier. Portobelo was dan ook zeer in trek bij piraten zoals Henry Morgan en sir Francis Drake. Tegenwoordig is Portobelo een bedevaartsoord voor de katholieken vanwege het beeld van de zwarte christus dat hier staat. Vanwege al het goud en zilver dat hier opgeslagen werd, hebben de Spanjaarden een stevig fort gebouwd.

 
 Dit fort bleef uiteindelijk over nadat al het goud geroofd was.

Het fort moest wel een aantal maal opnieuw gebouwd worden, als de stad weer eens door de piraten geplunderd was. We dachten een redelijk grote stad aan te treffen, maar Portobelo is amper een dorp. Op het plein staan een aantal mooi beschilderde bussen die je hier veel ziet rijden. De meeste zijn ware kunstwerkjes en worden door de eigenaar vertroeteld.

  
 De lokale bussen zijn hier fraai beschilderd.

De volgende dag gaan we alweer verder naar Colon. We vertrekken in de middag want het is slechts een tocht van 20 mijl. We zien veel grote schepen voor de ingang liggen wachten tot ze door het kanaal kunnen naar de Pacific. Wij gaan in de mooie marina van Shelter Bay liggen, met zwembad en heerlijke douches. We lopen over de steigers en maken een praatje waarbij we gelijk vertellen dat we als linehandlers door het kanaal willen. Als we na het happy hour weg willen gaan bij het restaurant, worden we aangesproken door een Australiër. Hij vraagt of wij het 'dutch couple' zijn die als linehandler mee willen. Dit gaat wel heel erg snel, maar ik zeg dat we eerst zijn boot willen zien. We worden meegenomen naar een mooie 47 ft catamaran. Een enorm schip met voor ons een eigen hut met douche en toilet. Er wordt voor eten, drinken en hapjes onderweg gezorgd en we krijgen een vergoeding voor de terugreis. We moeten binnen 20 minuten beslissen, want over 2 dagen vaart hij al en anders moet hij linehandlers gaan inhuren. We zijn nog amper gewend hier, maar we zeggen toch ja tegen dit aanbod. De mensen zijn gezellig en het schip is prima.

 
 Met 3 schepen gaan we de eerste sluis in van het Panama kanaal.

We vertrekken om 3 uur 's middags zodat we om 4 uur op de ankerplaats zijn waar de loods aan boord komt. Alle schepen die door het Panama kanaal gaan, krijgen een loods mee. Het schema voor de sluizen is erg vol en je mag geen oponthoud veroorzaken. De loods legt de procedure uit en dan gaan we op weg naar de eerste 3 sluizen van de Gatun locks. We boffen want we kunnen langszij bij een enorme sportboot. Tijdens het schutten blijven we gewoon vastliggen en hoeven de lijnen niet te bedienen.

  
 Hier zijn we 8meter gestegen en kijken over de rand naar beneden.

Na 30 minuten zijn we 24 meter gestegen en door de eerste sluizen heen. Net voor donker maken we vast aan een boei in het Gatunmeer, waar we zullen overnachten. De loods wordt opgepikt door zijn collega's, morgen krijgen we een andere. De Australische crew heeft een riante hamburger maaltijd als avondeten bedacht, wat we ons goed laten smaken. Op het achterdek is een aparte koelkast waar we zelf uit mogen pakken wat we maar willen. Het hele Gatunmeer plus de kanaalzone is beschermd natuurgebied en zo slapen we midden in de jungle en worden 's morgens door het gekrijs van de apen gewekt.

 
 Het Panama kanaal bestaat volgend jaar 100 jaar.

Na een goed ontbijt met fruit (om half 7) komt de loods weer aan boord en gaan we verder. Je vaart hier op zoet water op een kunstmatig meer door de jungle. Af en toe komt er een groot zeeschip voorbij, wat een beetje vreemd aandoet.

 
 Veel spul uit Azië gaat hier door het kanaal.

De Panamezen zijn hard aan het werk om het kanaal te verbreden, te verdiepen en uit te breiden met nieuwe grotere sluizen. Het plan is dat dit volgend jaar tijdens het eeuwfeest (dan bestaat het kanaal 100 jaar) allemaal gereed is. Men werkt 24 uur per dag door en dat is ook wel hard nodig als ik zie wat er nog allemaal moet gebeuren.

 
 13 containers breed (13x8ft=31,2 m) is nu het maximum.

Onderweg zien we dan ook veel werkzaamheden. Zo is er een speciaal werkschip dat vier gaten tegelijk in de rotsbodem kan boren. De gaten worden gevuld met dynamiet en even later kan een ander werkschip de brokken eruit scheppen.

  
 Eerst gaten boren dan de boel opblazen en wegscheppen.

Na een tocht van 5 uur komen we aan bij de laatste sluizen die ons weer laten zakken tot zeeniveau. We boffen weer want nu kunnen we bij een toeristenboot langszij. Er is zo dus maar werk voor 2 linehandlers in plaats van 4. De vrouwen zijn zodoende vrijgesteld van dienst.

 
 De toeristen fotograferen ons en wij de toeristen.

Tijden het wachten in de sluis maken we een praatje met de toeristen die het geweldig vinden dat wij, vanuit Turkije, helemaal hiernaartoe gevaren zijn en met maar 2 bemanningsleden de oceaan zijn overgestoken. Paula legt geduldig alles uit en na weer een half uur varen we de Stille Oceaan (Pacific) op.

 
 Aan het eind van het kanaal ligt Panama City.

We krijgen $ 100 vergoeding voor ons werk als linehandler en hiermee kunnen we ruimschoots weer terug naar de marina komen. Met een taxi, bus en weer een taxi zijn we voor donker weer terug op de Panoramix in Colon.

  
 We eten samen met At, Beatrijs, Cees, Ria, Nick en José.

6 februari was Paula jarig en Beatrijs had een heerlijke taart gebakken. Onverwacht komt tijdens de koffie een andere Nederlander, Hans, kennismaken en natuurlijk krijgt hij ook koffie met gebak. In de haven liggen nog 2 andere boten waar we al kennis meegemaakt hebben en zo is de feestvreugde optimaal. 's Avonds gaan we gezellig met zijn allen eten in het restaurant en zelfs van het restaurant krijgt Paula een drankje en toetje aangeboden omdat zij jarig is.

We maken een fietstocht door het nationale park naast de marina. Het is een mooie asfalt weg midden door de jungle. De apen zitten hier in de bomen en het wemelt van de felgekleurde vlinders.

 
 In het regenseizoen spoelt er wel eens wat weg.

Na een uur fietsen hebben we het toch wel warm gekregen en keren we om. Je kunt hier niet zomaar een stukje het bos inlopen. Een meter naast het asfalt begint de jungle waar van alles leeft. We horen dat Panama alle giftige slangen ter wereld heeft op twee na (de cobra en nog eentje). Verder zijn er allerlei spinnen, grote en kleine, al dan niet giftig enz.

 
 Even een dutje doen in de pool.

Gelukkig is er in de marina een lekker zwembad zodat we ons kunnen afspoelen. Ons voorzeil heeft weer last van enkele vergane stiksels. Met het zeil half gestreken en de naaimachine op het dek herstellen we het zeil.

  
 Zeil naaien op het dek.                      Vervallen art deco in Colon.

Er is een gratis shuttle bus naar Colon om naar de winkels te gaan. Colon deelt helaas niet in de rijkdom die het kanaal genereert. Colon was vroeger een mooie koloniale stad, maar is nu sterk vervallen en arm. Overdag kun je er redelijk veilig rondlopen en zo bekijken we een deel van de stad.

  
 Een praatje met de damspelers.         Een zwembad voor de hele straat.

Een paar mensen vinden het leuk om een praatje met ons te maken en zo krijgen we nog wat extra informatie. Het is de laatste dag van het carnaval (aswoensdag) en dan loopt er een rode duivel door de straten om de boze geesten weg te jagen. Helaas mochten wij deze duivel niet fotograferen zodat wij dit aan jullie fantasie overlaten.

  
 Met de trein over de Chagres rivier.     Oude wagons met leren fauteuils.

Om kwart over vijf gaan we vanuit Colon met de trein naar Panama City. Het is een leuk ritje over en langs het Gatun meer en we herkennen heel wat van onze eerdere kanaalpassage. We dineren in de oude stad Casco Viejo en slapen in een mooi bed en breakfast in een penthouse op de 22-ste verdieping met een geweldig uitzicht rondom. Het is heel Amerikaans en de badkamer is zo groot als een balzaal. De volgende morgen gaan we na een flink ontbijt de stad in naar het museum over het kanaal. Lees hier alles over het Panama kanaal in de wikipedia.

 
 Een doorsnede van het kanaal met de Culebra Cut erop.

Er is veel aandacht voor de hele historie van het kanaal. We leren dat het grootste probleem de muggen (malaria en gele koorts) waren. De Amerikanen hebben het na de Fransen overgenomen en als eerste alles droog gemaakt zodat de muggen er geen kans meer hadden. Alle greppels en poelen werden gedempt, straten werden verhard en riool werd aangelegd. Waar ze het water niet weg konden krijgen, goten ze olie erop zodat de muggen uiteindelijk wegbleven.

 
 De Miraflores sluis bij het bezoekerscentrum.

Voor het afgraven van de Culebra Cut werden de grootste graafmachines voor die tijd gebouwd. Alles ging nog op stoom destijds. Men moest letterlijk een berg verzetten. Het is voor die tijd werkelijk een wonder dat het project gelukt is. Aanvankelijk hadden de Amerikanen een eeuwigdurende concessie bedongen voor de exploitatie van het kanaal. Later moest dat onder politieke druk een aantal malen worden herzien en uiteindelijk stemde Jimmy Carter er in 1977 in toe dat het kanaal op 31 december 1999 om 12:00 u. zou worden overgedragen aan de Panamezen.

 
 Restanten van de eerste vestiging van Panama City.

We maken nog een rondrit door de stad met Fernando Brown, een loods die we ontmoetten tijdens onze overtocht door het kanaal. Hij vertelt veel en laat ons ook de allereerste vestiging van Panama City zien. Nadat deze vestiging was platgebrand door de piraten, hebben ze de stad verplaatst naar een beter verdedigbare lokatie(de huidige). De economie is hier nog steeds booming en er wordt volop gebouwd. Het geld in Panama is nog steeds de US dollar en biedt zo een goede bescherming tegen koerschommelingen.

 
 Mooie schilderingen in het administratie kantoor.

Ondanks dat het administratiekantoor van het Panama kanaal gesloten is, regelt Fernando voor ons toegang. Het is het oude kantoor dat door de Amerikanen is gebouwd en dat een capitool in het midden heeft.

We maken nogmaals een fietstocht naar fort San Lorenzo. Dit fort werd na de plundering van Portobelo gebouwd en was veel beter te verdedigen. Ook het pad waarover de ezeltjes liepen met het goud en zilver op hun rug is weer hersteld. Dat pad liep langs de route van het huidige kanaal. In het fort zijn de opslagkamers nog intact. We zoeken nog eens goed, maar de Spanjaarden zijn geen enkel stukje goud vergeten.

 
 Fort Lorenzo werd lang gebruikt voor de gouddoorvoer naar Spanje.

 
 Op de terugweg door de jungle zien we deze gekraagde miereneter.

We gaan ons nu klaarmaken voor een overtocht naar de Kaaiman eilanden. Daarna gaan we door naar de Honduras Bay eilanden en Guatamala.

<< terug                       logboek              volgende >>



Stempel Panoramix.