| home | boat | crew | contact | translate site
 

voorbereiding

planning

projecten

links/foto's

wensenlijst

de route

logboek/pech

zeilen vertrekkers

  Panoramix wereldreis | logboek

Guatamala november 2013:

Na een lange vlucht via Panama en een nachtje in Guatamala City, komen we eindelijk weer op ons schip, de Panoramix, aan. Het is al donker als we in de marina aankomen. De volgende morgen zien we ons schip weer bij daglicht. Er ligt een licht groene waas over de boot van de aanslag. Hier in de tropen regent het bijna dagelijks en dat is zeer bevoordelijk voor de algen- en plantengroei.

 
    De jungle neemt bezit van ons schip.

De marina is afgelopen zomer overgenomen door een Amerikaan met een Guatamalese vriend. We maken kennis met deze mannen en ze vertellen grootse plannen te hebben. Zo moet er een zwembad en een goed restaurant (op Amerikaanse leest) komen. Ze zijn al begonnen met het afbreken van de oude bungalows en bouwen mooie nieuwe er voor terug. In het dorp zien we dat er opeens veel bloemen verkocht worden. Het blijkt hier de gewoonte te zijn om met allerzielen of allerheiligen bloemen te kopen voor zijn overleden dierbaren.

  
  Overal groene aanslag en bagger.      Bloemen voor allerzielen in het dorp.

Ondertussen is de nieuwe genua (voorzeil) uit China aangekomen bij Captain John. Deze man verzorgt de probleemloze invoer van buitenlandse goederen voor de zeilers in Rio Dulce. We pakken het nieuwe zeil uit en hijsen het gelijk en warempel het past allemaal keurig! Het oude zeil geven we cadeau aan de havenjongen hier.
We maken plannen met Dick en Petra van de Sally Lightfoot om woensdag 6 november de maya opgravingen van Copán te bezoeken. Copán ligt net over de grens met Honduras en is een 6 uur lange busreis hiervandaan.

                  
                      K'inich Yax K'uk' Mo'
                  Stichter van de Maya stad Copán.

Woensdagmorgen gaan we om 08:30 naar de kant en naar het busstation. De bus arriveert op tijd en vertrekt stipt om negen uur.(wat voor ons een nieuwe ervaring is in deze regio) Onderweg stoppen we regelmatig voor plaspauze en om wat te kopen langs de weg. Bij de diverse haltes stappen ook verkopers in, die snel door de bus heen lopen om wat te verkopen (meestal etenswaar). Als de bus gaat rijden, rennen ze naar de uitgang en kunnen dan nog net op tijd uitstappen. Als ze midden in een verkoop zitten, mogen ze na een paar honderd meter verderop er alsnog uit. En dan maar weer teruglopen met je hele handel.

  
  Tanken onderweg naar Copan.

Bij de grens met Honduras eindigt de busrit en moeten we zelf de grens oversteken. We krijgen een speciale pas voor de enkele dagen die de toeristen hier nodig hebben voor een bezoek aan de oude Maya stad Copán. Aan de andere kant van de grens wacht een minibus die ons de laatste 10 km naar de stad en ons hotel brengt. We worden hartelijk ontvangen door een dikke moeke van het hotel. Dit budget hotel is simpel maar biedt een bed, wc en douche voor $ 15 per nacht. We krijgen zelfs koffie en thee aangeboden voor die prijs.

 
  Dorpsgezicht van Copan met prachtig gekleurde bloemen.

Het plaatsje Copán ziet er leuk uit en heeft veel hotels, restaurants en bars. Ook organiseren de reisagenten hier allerlei excursies voor wie niet genoeg heeft aan de Maya oudheden. We eten 's avonds samen met Dick en Petra heerlijk bij Twisted Tanya en gaan op tijd naar bed om de volgende morgen vroeg, in de koelte, de Maya ruines te bezoeken. In vergelijking met Tikal is Copán een kleine Maya stad. Voordat we de oudheden gaan bekijken, maken we eerst een natuurwandeling door het oerwoud.

  
 Paula voor een van de woudreuzen.     Een van de weinige macaw ara's.

Copán heeft echter veel meer beeldhouwwerken en is daarmee erg aantrekkelijk. Zo is er de beroemde trap op de grote tempel waar meer dan 2000 hierogliefen op zijn aangebracht. Alleen de onderste 15 treden waren nog intact toen ze dit complex opgroeven. De rest van de trap en hierogliefen zijn later hersteld en liggen dus niet op de originele en of goede volgorde.

 
  Dick en Petra laten zich vereeuwigen voor de trap met hierogliefen.
  
  Traptrede met hierogliefen er in.          Zittende figuur op de trap.

Desalnietemin ziet het geheel er zeer indrukwekkend uit. De tekst verhaalt de geschiedenis met belangrijke gebeurtenissen van dit Maya rijk. Men doet hier ook al een aantal jaar proeven hoe je dit tempel complex het beste kunt behouden voor de toekomst. Zo mag je in ieder geval niet meer op de beroemde trap lopen/klimmen.

 
 Voetbalveld uit het jaar 738. Schuine zijden voorkomen uitgaan van de bal.

Weer op de Panoramix ben ik begonnen met het herstel van de Lofrans Airon ankerlier. Door de inwerking van zeewater is het bovenste lager stuk gegaan. Ook was de uitlijning van de ankerlier niet perfect, waardoor er makkelijk water langs de keerring kon. Gelukkig is het onderste huis met de overbrenging nog helemaal gaaf. Doordat het bovenste lager zo verroest was waren ook de clips die de zaak vasthielden weggeroest. Dit had wel als voordeel dat ik de boel makkelijk uit elkaar kon trekken. Waar het lager in het alluminium huis zat geklemd, zijn wel flinke corrosieputten te zien. Ik kon hier ter plaatse een nieuw lager (6005) krijgen wat 4 mm hoger is dan het origineel (16005). Met twee ringen de uitlijning verbeterd en de nieuwe keerringen, die ik uit Nederland had meegenomen, geplaatst. De kaapstander zit nu wel 4 mm hoger maar dat gaat verder goed. Op de naaimachine een hoesje voor de ankerlier gemaakt om de boel beter tegen het zoute water te beschermen.

 
 Het oude teak zwemplateau eruit en een nieuwe kunstof erin.

De buitenboord motor wilde ik weer gaan gebruiken om even naar een marina verderop te varen. Helaas startte onze 4-stroke Mariner 2.5 hp niet meer na 5 maanden niet gebruikt te zijn. Het bleek dat de motor geen benzine kreeg. Wel tig keer de carburator eraf gehaald schoongemaakt er weer op gezet en maar weer proberen. Naar mijn idee viel er niet meer schoon te maken aan de vele interne kanaaltjes. De carburator cleaner spoot er prima doorheen. Tijd voor rigoreuze maatregelen. Ik dacht als hij geen benzine krijgt dan boor ik gewoon een gaatje door een van de kanaaltjes naar de vlotterkamer. In dat geval weet ik zeker dat de motor benzine krijgt, want de vlotterkamer werkte goed en was steeds gevuld met benzine. Ik boorde een gaatje door een schroefje, zodat ik de grootte van het gaatje nog wat kon regelen. En ja hoor, het motortje starte gelijk en bleef keurig lopen! Probleem opgelost. Nu de motor achter op de dinghy en weer proberen. Helaas nu deed de waterkoeling het niet meer. Door het motortje even op het droge te laten draaien, was de impeller stuk gegaan. Alle winkels af gegaan, maar nergens een juiste impeller te vinden. Nu via Captain John eentje besteld in de USA en deze komt dan een week later met de luchtpost.

Ondertussen hebben we besloten om een paar dagen het meer van Izabal op te gaan samen met Dick en Petra van Sally Lightfoot. Zaterdag 16 november vertrekken vanuit de marina Xalaja, waar we 5 maanden gelegen hebben. Ons eerste reisdoel is de warmwaterval bij Finca Paraiso. Onderweg controleer ik de dieseltank en blijft het naaldje van de meter net boven de nul staan. We kunnen nog wel een aantal uren motoren en mochten we stilvallen, dan willen Dick en Petra ons wel helpen. Om 5 uur 's middags na 4 uur motoren laten we het anker zakken voor het restaurant. Er is vrijwel geen wind op het meer, zodat we een rustige nacht hebben. De volgende morgen gaan we na het ontbijt op pad. Het is 40 minuten lopen naar de waterval volgens de gids. Na 50 minuten komen we aan bij een paradijselijk plaatje midden in de natuur.

 
 Dit is een echt natuurlijk tropisch zwemparadijs voor jong en oud.

Onderlangs stroomt een koele beek en vanaf 10 meter hoogte stort zich een warme waterval omlaag. Het douchewater is precies de goede temperatuur. Het resultaat is een lauwe uitstroom, want er is veel meer koud water dan warm. Het is zondag en er zijn veel locals die een bad komen nemen. Verder stroom-afwaarts doet een dorpje de was in de rivier en spelen de kinderen.

 
  Op de rede voor het plaatsje El Estor (the store).

De volgende morgen vertrekken we naar El Estor. Vroeger werd dit plaatsje gebruikt door de Spanjaarden en de Engelsen om hun schepen te bevoorraden. De Engelsen noemden het The Store wat later in het Spaans El Estor werd. We gaan tegen de avond voor anker vlak bij de dorpskade. We eten op de boot en spelen daarna een dobbelspel samen. De volgende dag gaan we met de dinghy aan land. Er is een levendige markt en er is inderdaad veel lekkers te krijgen. Ook een supermarkt ontbreekt niet. Na de inkopen gaan we de Ensanada Los Lagartas op. Dit is een korte rivier die midden in het oerwoud eindigt.We liggen hier super idillisch tussen het groen en de waterhyacinthen.

 
 De Panoramix voor anker op een rivier in het oerwoud.

Vlakbij horen we de brulapen al schreeuwen. Met de dinghy roeien we de laatste stukjes van de rivier het oerwoud in. Het is prachtig en we zien de apen door de bomen slingeren. Een van de apen heeft ook een kleintje bij zich. Ze zitten alleen te hoog in de bomen om er goede foto's van te maken. Petra heeft voor ons allemaal een hutspot gekookt met een echte Gelderse rookworst erbij.

  
 We delen het zwemwater met de krokodillen en de Sally Lightfoot.

De volgende twee dagen gaan we nog twee andere rivieren op met de dinghy. Deze riviermondingen zijn te ondiep voor onze schepen. Ook hier zijn weer prachtige bromelia's en water-hyacinthen te zien. Er zijn niet zo veel vogels maar wel veel kleurige vlinders op deze stukken. Deze avond kookt Paula een gezamelijke maaltijd. Na de soep stopt het dieselfornuis ermee vanwege de lage dieselstand in de tank, en koken we maar noodgedwongen verder bij de Sally Lightfoot. Het eten smaakt heerlijk en daarna spelen we weer het inmiddels favouriete 'indianen' dobbelspel. De wind uit de bergen zorgt voor flink wat wind en golven. Gelukkig neemt de wind na 23:00u af en na middernacht is het windstil en glad op het water.

  
 Prachtig grote waterlelie en een bloem van de broodvruchtboom.

De laatste avond brengen we door bij 'Dennies Beach'. Volgens onze oude pilots was het destijds een drukke en hippe bar met strand. Als wij er komen zijn we de enige gasten. De keuken is gelukkig wel open zodat we er kunnen dineren. Ook spreken we de Canadese eigenaar Denny die veel kan vertellen over de 25 jarige historie van deze plek. Zijn zaak is nu te koop, want hij wil de bergen van Guatamala in.

  
 Voor anker bij Dennies Beach.               De eigenaar Denny vertelt veel.

De volgende morgen maken we nog een wandeling over zijn grote landgoed. Daarna vertrekken we naar Abel om het water uit te gaan. Helaas stopt de motor door dieselgebrek 4 mijl voor aankomst. Het zeilen gaat met 1 knoop (2 km/uur) snelheid en de Sally Lightfoot neemt ons het laatste stukje op sleeptouw. Na het tanken gaan we voor anker bij de marina waar we morgen het water uit gaan.

 
 Tijdens de wandeling over Dennies terrein stuiten we op de grote bladeren.

We komen probleemloos uit het water. We hebben geen noemenswaardige aangroei. De coppercoat werkt dus prima. Wel zitten er nu ineens allemaal bobbeltjes in de coppercoat als ware het een sinasappelhuid. We doen er maar even niks aan en zullen de leverancier vragen of het een probleem is.

  
 Heel veel blaasjes of 'blisters' in de coppercoat.

We moeten alleen het water uit zodat ik de kielbouten los kan maken. De kiel zit aan de bodemplaat gebout die weer op zijn beurt aan de spanten zit met polyester. Doordat het een bulbkiel is met 2000 kg onder in de bulb, komen er nogal wat krachten op het bodemvlak. Het blijkt een algemeen probleem bij dit type jachten dat er bij intensief gebruik na verloop van tijd speling ontstaat. De bodemplaat werkt zich los van de spanten en zo kan de kiel gaan kwispelen. Nu de Panoramix op de kant en op zijn kiel staat is de 2 mm ruimte die tussen de bodemplaat en de spant zat verdwenen. Ik laat nu een stalen constructie lassen die de kiel behalve aan de bodemplaat ook direct aan de spanten maakt. Door deze constructie kan de bodemplaat niet meer wegzakken en heeft de kiel een betere ondersteuning. Na deze aanpassing kan de kiel dus niet meer kwispelen en worden de krachten tijdens het zeilen beter verdeeld over de bodemplaat en spanten.

 
 Heel veel mini mosselen in de inlaat voor het motorkoelwater.

Ik heb een constructie tekening gemaakt voor het lasbedrijf van Dennis. Dennis is een gepensioeneerde Amerikaan die uit hobby hier een metaalwerkplaats begonnen is. Hij heeft de mooiste frees- en draaibanken staan in zijn werkplaats. Zelfs digitaal en computergestuurd. Ik wil 12 mm dik staal gebruiken voor het frame. Dennis komt met een prijsopgaven van $720 voor een roestvast stalen oplossing. Dat is mij iets te gortig en besluit om voor gewoon staal te gaan. Na twee dagen bellen en zoeken, komt er een offerte voor $600. Ik zie bij ons op de werf een wat dunnere staalplaat staan van 7 mm. Als ik deze plaat dubbel gebruik kom ik op 14 mm en dat kan ook prima. Ik vraag de werf wat een stuk plaat kost en dat blijkt slechts $90 te zijn. Dit is veel goedkoper en 3 dagen sneller. Ik vertel Dennis het goede nieuws en een half uur later ligt het stuk ijzerplaat al in zijn werkplaats.

 

Onze koelkast, een Frigomatic Elba 35F die nu 10 jaar oud is, koelt bijna niet meer en de compressor draait vol continue. Ik analyseer de situatie en kom tot een mogelijke oorzaak. Of de compressor krijgt te weing koelmiddel of de compressor is stuk. Voordat ik de compressor ga vervangen wil ik eerst proberen om koelmiddel bij te vullen. Na wat zoeken vinden we een winkeltje die een fles met 1kg R134a koelmiddel verkoopt. Maar nu nog een slang om het koelmiddel in de compressor te krijgen. De man spreekt geen Engels dus met handen en voeten maak ik hem duidelijk wat de bedoeling is. De winkelier loopt even weg en komt dan terug met een set slangen en twee manometers. Dat is precies wat ik nodig heb. Ik vraag of de man naar de boot kan komen of dat ik zijn setje even mag lenen. De man zegt dat hij om 5 uur vanmiddag langs wil komen en ik geef hem onze bootnaam en het adres. Helaas komt hij niet opdagen. De volgende dag ik er weer naar toe. Hij verontschuldigt zich en nu kan ik de vulset lenen van hem. Dat gaat prima maar de eerste keer krijg ik er geen druppel koelmiddel in. De druk is namelijk veel te hoog (85 psi). Ik weer terug en het blijkt dat er nog een tweede aansluiting op de compressor zit. Deze zit wat verder naar achteren en had ik niet gezien. Via deze aansluiting kan ik hem vullen en nadat er 225 gram in is gegaan, is de druk op dit punt zo'n 7 psi. Volgens mijn zoektocht op internet moet dat de goede druk zijn. Ik breng de vulset weer terug en warempel de koelkast koelt weer!

  
 Een bus met 1 kilo refrigerante 134a.    Ijsvorming op de retourleiding.

Op zaterdag 29 november is het laswerk voor de kiel klaar. Helaas rekenen ze wel Amerikaanse prijzen van € 60 per uur. Maar het werk ziet er keurig uit, dat dan weer wel. Omdat het gewoon staal is, spuit ik de stukken eerst met zinkverf. Op zondag worden de stukken ingepolyestert en vastgezet. Als het uitgehard is, trek ik alle moeren nog extra aan. Het geheel wordt met hars gesealed om corrosie tegen te gaan. Normaal komt er nooit water bij, maar op zee roest gewoon alles.

 
 De kielbevestiging is nu stevig verankerd aan de spanten.

Voor de twee binnenstagen had ik ook wat laten lassen. Ze hebben hier namelijk geen pers voor stagterminals. Ik heb nu aan de oude terminal een gaffelterminal gelast. en aan het restant stag een sta-lok terminal geschroefd. Stagen breken nooit in het midden maar altijd bij de terminals. Zodoende kon ik de bestaande stag hergebruiken. En dat is maar goed ook, want 7mm verstaging is hier niet te koop.

  
 Pim in de mast voor reparatie van de stagen. Swapsale voor de yachties.

Op maandag 1 december gaan we weer het water in. We gaan nog een keer met Dick en Petra eten bij ons op de boot en sluiten af met een spelletje perudo. Dinsdag doen we boodschappen voor de komende weken, want in Belize op de eilandjes is niet zo veel te koop. Woensdag en donderdag is het springtij en is onze kans om over de drempel van de rivier weer de zee op te kunnen. Uiteindelijk hebben we dus net lang genoeg op de kant gestaan om nu te kunnen vertrekken. Het is superspringtij dus extra hoog water ( zo'n 6 cm extra).

  
 De hoofdstraat in Rio Dulce waar je behalve bananen ook zadels kunt kopen.

 

<< terug                       logboek              volgende >>



Stempel Panoramix.