| home | boat | crew | contact | translate site
 

voorbereiding

planning

projecten

links/foto's

wensenlijst

de route

logboek/pech

zeilen vertrekkers

  Panoramix wereldreis | logboek

Belize december 2013:

Een uur voor het springtij van 21:10 vertrekken we in het aardedonker (het is immers nieuwe maan) vanuit Livingstone Guatamala. We zien het hele stuk dat we over de drempel van de Rio Dulce naar de Caribische Zee varen niet minder dan 20 cm water onder de kiel. Dat vaart een stuk geruster dan op de heenweg toen we af en toe nog maar 5 cm hadden! We zeilen 2 uur door naar een ankerplaats waar we om elf uur 's avonds gaan slapen. De wind is helemaal gaan liggen en we slapen prima. Ik ben weer blij dat we goed over de drempel zijn gekomen en weer op zout water varen.

 
 Dorpsbeeld van PLacencia in Belize waar we inklaarden.

De volgende dag zeilen we 20 mijl verder naar New Haven. Het plaatsje Placencia waar we in kunnen klaren ligt nog 19 mijl verder en dat is te veel voor één dag. Vlak voor New Haven gaan we wel even eerst snorkelen bij het rif van West Snake Cay. Na zo'n lange tijd voelt het weer heerlijk om de vissen en de koralen te zien. We ontmoeten hier Canadezen die ook door gaan naar New Haven en er al vaker geweest zijn. Zij varen voorop door de riffen en ik zeil er achter (lekker makkelijk). We nodigen de Canadezen uit voor een borrel en kletsen wat met de man. Zijn vrouw weigert Engels te spreken omdat zij uit het Franse gedeelte van Canada komt en de man vertaalt af en toe wat naar het Frans. De man heeft een Nederlandse vader gehad en spreekt daardoor zelfs Nederlands!

  
   Scooterrijden kan al op je elfde.      Lekkere broden bij John the Bakerman.

Zaterdag 7 december klaren we officieel in. Je kunt merken dat dit voormalig Brits Honduras was. De beambten zijn keurig in uniform, huizen in nette kantoren en spreken goed Engels. We vragen de douanier waarom ze hier rechts rijden in tegenstelling tot alle andere voormalige Britse koloniën. Het komt omdat ze hier direct aan Centraal Amerika grenzen waar iedereen rechts rijdt. Men heeft hier dan toch maar voor het gemak gekozen in plaats van Britse traditie. Na het inklaren in de industriehaven varen we een stukje door naar de ankerplaats bij Placencia. Dit is een heel toeristisch dorpje met weer die typische Caribische bouwstijl van gekleurde houten huisjes. In het dorp zit zelfs een echte Italiaanse ijszaak. Deze wordt gerund door een Italiaanse die een aantal jaren geleden hier op vakantie was en er wel een markt in zag. Nou dat heeft ze goed gezien en ik ben gelijk vaste klant bij haar!

  
 Diverse eilandjes te koop voor weinig.   Prachtige hybiscus bloemen.

De vastgoedmarkt zit hier ook in het slop en er staat veel te koop. Grote projecten bieden nog steeds stukjes grond te koop aan of reeds afgebouwde huizen al dan niet met een eigen aanlegsteiger. En voor een paar ton kun je eigenaar van je eigen eiland worden. (met gratis zandvlooien en -vliegjes)

Na een tijd weer goed gekoeld te hebben, krijgt de koelkast weer kuren. Hij koelt een minuut of twee en dan stopt de doorstroming van het koelmiddel. Na een test met een warm washandje, lijkt het erop dat er vocht in het koelmiddel zit waardoor de verdamper telkens dichtvriest. Het warme washandje ontdooit het spuitmondje in de verdamper waardoor het koelmiddel weer gaat stromen totdat het weer dichtvriest. We vullen de koelkast nu om de dag met een grote zak ijsklontjes en gaan in Belize City wel verder op zoek naar een oplossing.

 
 Er komt nog een vissersboot met 5 vissers bij ons overnachten in de baai.

De Cucumber Beach Marina is de enige marina met voldoende diepgang voor de Panoramix. Als we echter de marina in willen varen loopt de dieptemeter terug tot nul. We gaan buiten de marina maar even voor anker en gaan met de dinghy naar binnen. We vragen of er een koelkastmonteur is voor ons probleem. Dat blijkt zo te zijn en we maken kennis met Tony. Als mijn analyse correct is moet er minimaal 24 uur een vacuumpomp draaien om het vocht er uit te halen. Daarvoor is dan wel walstroom nodig en dus moeten we de marina zien in te komen. Ik vraag de havenmeester waar de diepste plek is waar we kunnen liggen en dat we een poging willen wagen om de marina in te komen. Met hoogtij om vijf uur 's middags proberen we het nog een keer en warempel het lukt. Alleen de ligplaats lukt niet. We kunnen wel achterstevoren (med moor) bij de kade komen en dus doen we dat maar.

 
 Koelkast wordt vacuum getrokken. En een doekje voor eventuele olie.

De volgende morgen komt Tony langs en komt tot dezelfde conclusie dat er vocht in het systeem zit. Hij blijkt nu geen vacuumpomp te hebben, maar besluit om de koelkastcompressor in te zetten als vacuumpomp. Hij snijdt de hogedrukleiding bij de compressor door en soldeert deze dicht aan een kant dicht. Het stompje uit de compressor blijft open zodat het vocht er uit kan. Nu zetten we de compressor aan en de druk begint te dalen. Er is een druk/vacuummeter aangesloten en zo zien we na een tijdje dat er een volledig vacuum is. Tony verhit de verdamper in de koelkast zodat het vocht wat sneller vrijkomt. De compressor blijft nu 24 uur draaien. De volgende dag komt Tony weer en vervangt het ingesoldeerde filter/droger element door een nieuwe en grotere. Tony is handig met het verleggen van alle koperleidingen zodat het geheel weer past. Hij vult het systeem weer met koelmiddel en we starten de koelkast weer. Hoera hij koelt weer. Al snel komt er ijs op de verdamper en we besluiten om het even aan te kijken of het blijft werken.

  
 Koelkast met het nieuwe filter en de oude opengemaakt met silicakorrels.

In de nacht ga ik nog eens kijken en merk dat de koelkast niet meer koelt. De meter geeft een vacuum aan en dus zit de verdamper weer verstopt. Maar niet met ijs dit maal, want opwarmen heeft geen effect. Ik zet de koelkast maar uit om stroom te sparen en ga weer slapen. Als Tony weer komt, vertel ik hem het slechte nieuws dat er nu een echte blokade in de verdamper zit. Er is nu nog een mogelijkheid die ik op internet tegenkwam en dat is de verdamper doorblazen. Op die manier kan het vuiltje dat de boel blokkeert eruit. Tony heeft nog een tank met R22 koelmiddel. Dit middel heeft een hogere druk (220 psi) dan de R134a en is beter geschikt. Na twee dagen heeft Tony weer tijd en gaan we verder. De tank R22 wordt aangesloten aan de lage kant. De connectie tussen de keelkoeler en de verdamper maken we los, want daar moet dan het vuiltje uit komen. Ik heb nog een hele stapel mooie witte katoenen doekjes uit mijn Burroughs tijd. De kraan op de R22 tank gaat open en samen met een doekje drukt Tony het ventiel in de koppeling open. Er komt een trage stroom olie uit zetten en in no-time is het doekje verzadigd. Tony stopt even en we speuren in het doekje naar vuiltjes. Niets te zien en gaan we verder met een nieuw doekje. Er blijft maar olie uitkomen. Bij het vijfde doekje is het raak. Er komen enkele vuiltjes te voorschijn en nu begint de leiding ook beter door te stromen. Voor de zekerheid gaan we nog even door. De vuiltjes lijken op kleine stukjes lak waarmee de motorwindingen zijn behandeld. Er zijn ook enkele miniscule zwarte vuiltjes, waarvan we de herkomst niet kunnen vaststellen.

  
 We ontmoeten nog Gaby en Sergius.   Hier de eerste vangst van vuiltjes.

De R22 wordt er weer uitgehaald en het systeem wordt opnieuw gevuld met R134a. De koelkast koelt weer geweldig. Probleem opgelost? Helaas in de nacht stopt de doorstroom weer. Tony heeft de drukmeter en de fles koelmiddel laten staan. En ik kan nu zelf proberen om de verdamper weer door te blazen. Dat lukt en nu komen er miniscule deeltjes uit. Ze zijn maar nauwelijks zichtbaar met het blote oog. Ik maak een paar macro opnames met het fototoestel en zie dat het stukjes metaal zijn.

 
 En hier de tweede vangst van vuiltjes van ca. 0.25 x 0.05 mm.

Ik stel voor om een tweede filter net voor de ingang naar de verdamper te maken. Zo weet ik zeker dat er geen vuiltjes meer vanuit de keelcooler de verdamper kunnen bereiken. Het werkt en de koelkast is weer helemaal de oude. Voor de technische info heb ik een topic op de website van Jeanneau eigenaren gepubliceerd.

  
 Prachtige jaguars in de Belize Zoo en ook hele grote ooievaars.

Het is eindelijk een dagje droog en zo kunnen we naar de Belize dierentuin die de moeite waard schijnt te zijn. Deze dierentuin is ontstaan na afloop van filmopnames over het regenwoud in de zestiger jaren. De filmcrew liet de mensen zitten met een verzameling dieren waar ze geen raad mee wisten. De topstukken zijn een paar prachtige jaguars. Deze prachtige dieren kunnen alleen overleven in de dierentuin, want hun leefomgeving is in bezit genomen door de mens. De dierentuin is echter klein en binnen een uur zijn we er door heen gelopen.

 
 En de zeer kleurijke toekan.

We gaan nog een keer naar Belize City om boodschappen te doen. Belize City is geen aanrader voor toeristen. De stad is een verzameling vervallen huizen en winkels en heeft eigenlijk niks bijzonders te bieden. De cruiseschepen die hier komen blijven dan ook kort. De passagiers kunnen een rondritje in een paardenwagen maken of naar het museum. En verder natuurlijk shoppen in het winkelcentrum bij de cruise terminal. Bij onze marina is ook een 'Old Belize' beleving waar de toeristen door een nagebouwd oud Belize kunnen lopen. Als we naar de stad gaan kunnen we meerijden met een toeristenbusje. Het is door een stel Texanen gehuurd die hier met het cuiseschip zijn. We vertellen dat we van de winter naar Texas willen en zo hebben we een leuk gesprek.

 
 Het weer is opgeknapt, maar af en toe krijgen we nog een flinke bui.

We liggen alweer bijna een week in de marina. Het wordt weer tijd om te vertrekken. De afgelopen tijd heeft het enorm veel geregend en volgens de mensen hier is het uitzonderlijk. Het plan is om naar de buiten eilanden van Belize te gaan. Tot nu toe zijn we achter het rif gebleven en dat is alleen maar veel mangrove eilanden. Dus geen strandjes of koralen met mooie vissen. De wind is echter ongunstig en we besluiten om nog maar even achter het rif te blijven. Zo gaan we naar de toeristische eilandjes Cay Caulker en San Pedro. Als we gaan snorkelen bij het rif worden we weggestuurd door de parkwachter van het 'marine reserve'. Het is hier niet toegestaan om zelfstandig te snorkelen. Je mag hier alleen maar snorkelen met een officiele gids erbij. Want er kan natuurlijk iets gebeuren. Als ik vraag wat dan, weet de parkwachter geen antwoord. En je moet kaartjes kopen en je boot registreren voor het park. Kortom er moet hier geld verdiend worden en mensen op een eigen boot die zomaar gaan snorkelen zijn dan niet welkom. Gelukkig hadden we al een kwartiertje rondgezwommen en de vele roggen en haaien gezien.

 
 Mooie begraafplaats op Cay Caulker, aan het strand met uitzicht op zee.

We hoopten nog om met Gaby en Sergius iets met kerst te kunnen doen, maar zij zijn alweer verder met hun camper. Gaby en Sergius zijn twee Duitsers met een expeditie camper die vanaf Argentinie omhoog zijn getrokken. Als we hun verhalen horen en foto's zien krijgen we ook wel zin in zo'n camper expeditie.

 
  Veel backpackers hier en een hippy achtige sfeer op Cay Caulker.

We gaan op kerstavond dineren op het eiland Cay Caulker. Enkele huizen en restaurants hebben kerstversiering aangebracht om een beetje sfeer te maken. Verder merken we eigenlijk niks van kerst of een kerstgevoel. Er zijn nu een aantal dagen met gunstige wind en we willen toch nog naar de buiten eilanden. Dit zijn echte atollen met riffen, koralen en witte stranden met palmbomen. Het is er prachtig helder water met veel vissen, roggen, manta's en haaien. En je mag hier zonder verplichte tourguide snorkelen!

 
 Oliebollen bakken op de laatste dag van 2013.

We vieren oud en nieuw met z'n tweeen op de Panoramix in een stille baai. Pim bakt een portie oliebollen die we als diner opeten. Er komt geen vuurwerk hier en dus kunnen we vroeg naar bed. In Nederland is het al lang nieuwjaar denken we dan maar.

<< terug                       logboek              volgende >>



Stempel Panoramix.