| home | boat | crew | contact | translate site
 

voorbereiding

planning

projecten

links/foto's

wensenlijst

de route

logboek/pech

zeilen vertrekkers

  Panoramix wereldreis | logboek

Mexico januari 2014:

Op 2 januari willen we inklaren bij het plaatsje Xcalak in Mexico. We hebben een nacht doorgezeild vanuit Belize en komen nu met zonsopgang aan. We moeten door een gat in het rif naar binnen. We roeien met onze dinghy naar de wal en gaan naar de port captain. Het blijkt echter dat je hier niet meer in kunt klaren. De immigratie die hier volgens onze gids zou moeten zitten, is niet meer aanwezig. De port captain maakt een kopie van onze formulieren en dat was het. Het plaatsje Xcalak stelt verder weinig voor. Een paar winkeltjes maar ze verkopen geen groente, vlees of fruit. We zullen dus nog even moeten teren op onze voorraden.

 
 Xcalak met geleide lichten om je door het rif te loodsen.

We vertrekken gelijk maar weer richting het noorden, naar Cayo Norte. Dit is een atol met alleen een ankerplaats. Het is wel 40 mijl verderop dus dat wordt nog aanpoten om er voor donker te komen. Met de motor bij lukt het om net voor zonsondergang het anker te laten vallen in prachtig blauw water en hagelwit zand. Tijdens de nacht neemt de wind toe en draait hij naar het noorden. Dat wordt de volgende dag dus 40 nm (74 km) opkruisen en een aankomst in het donker. De baai heet Bahia del Espiritu Santo, hopelijk is dat een goed voorteken. Voor het eerst gaan we door een rif heen in volledige duisternis. Het namelijk ook nog eens nieuwe maan.

 
 Passage door en over het rif volgens C-map. Een afwijking van 1/2 mijl !
 (De twee lijntjes en het kruisje zijn uit de pilot overgenomen.)

Gelukkig is de opening in het rif een mijl breed en is het vrij diep er achter. Maar toch, het blijft spannend om zo vanuit de kajuit met alleen de stuurautomaat, de kaartplotter en Google Earth op de iPad het rif binnen te zeilen. Google Earth houdt de laatst bekeken stukken in zijn geheugen op de iPad. Het rif is goed zichtbaar op de satelliet foto's en zo zie je jezelf netjes door het rif varen. Het laatste stukje kijken we op de dieptemeter. Als deze is opgelopen tot 3 meter, halen we de zeilen binnen en laten het anker vallen in wit zand dat we met de zaklamp kunnen zien. Verder is het aardedonker.

  
 Het zeeanker moet nodig hersteld.      Ankeren onder een hoek.

In de vroege morgen neemt de wind toe en regent het aan een stuk door. Ondanks dat het licht is, zien we nog steeds niets dan alleen striemende regen. Het zeeanker dat we telkens inzetten tegen het schommelen van de boot is nu bijna doorgesleten bij de grote ringen. Er waait een harde tegenwind van 25 knopen, zodat we besluiten hier vandaag te blijven. Door een extra lijn aan de ankerketting te maken, kan ik de hoek regelen hoe we op de golven liggen. Tevens slingert de boot nu niet meer achter het anker en liggen we daardoor rustiger. Na een nacht hobbelen op de ankerplaats gaan we de volgende morgen weer op weg. De wind is afgenomen tot zo'n 15 knopen en dat is prima om te zeilen. Met een paar lange kruisslagen komen we 's avonds om 9 uur in het donker aan bij Puerto Aventuras. Hier is een luxe marina bij een groot resort. De marina heeft gelukkig navigatielichten zodat we veilig door het rif de ingang kunnen vinden. Er is geen havenmeester te bekennen en we gaan maar ergens op een vrije plaats liggen. We lopen het resort in en bestellen een lekkere pina colada met rum. Terug op de Panoramix slapen we weldra als rozen tot ver in de ochtend.

 
 Onze ligplaats in Puerto Aventuras tussen de grote motorjachten in.

Om een uur of elf hebben we ontbeten en gaan we maar eens de havenmeester opzoeken. We moeten de Panoramix een stukje verderop leggen en verder moeten we nog inklaren. Hiervoor moet de douane, immigratie en het ministerie van landbouw langskomen. Deze diensten moeten per veerboot en taxi komen plus dat het middels een agent moet. De kosten voor het inklaren lopen zo wel behoorlijk op. De volgende morgen staat het hele commitee op de stoep en even later zijn onze papieren voor Mexico in orde. Het resort is een enorm complex met appartementen, hotels, luxe villa's, restaurants, winkels,een dolfinarium waar je met de dolfijnen kunt zwemmen en zelfs een lagere school. Het blijkt dat meer dan helft van de bewoners Amerikanen zijn waarvan weer een deel hier permanent woont. En als er Amerikanen wonen dan moet het er wel erg veilig zijn!

  
 Een gedeelte van de haven is ingericht voor de dolfijnen en toeristen.

Er is hier een groot dolfijnen basin waar de toeristen met de dolfijnen kunnen zwemmen. De dolfijnen doen allerlei kunstjes met de mensen met als hoogtepunt: je laten voort trekken door twee dolfijen of een zogenaamde "footpush" waarbij twee dolfijnen met hun neuzen tegen je voetzolen duwen waardoor je als een menselijke speedboot door het water gaat. Net als wij er zijn, wordt er een dolfijntje geboren. Het kleintje is eerst nog een beetje verkreukeld, maar na een paar uur staan zijn vinnetjes recht en zwemt hij al flink mee met zijn moeder. Hij zwemt daarbij heel dicht tegen zijn moeder aan en samen halen ze iedere keer even adem. Af en toe draait moeder een kwartslag en kan het kleintje snel een slokje melk nemen. Het lijkt wel of er een grote veer in het kleintje zit, want elke dag is het jong een stukje groter gegroeid.

 
 Na twee dagen rekken de streepjes steeds meer uit.

Ons volgende plan is om naar Houston te gaan om daar met een camper door de USA te trekken. We moeten daarbij een tocht van een week door de Golf van Mexico maken. Het weerpatroon is echter zo dat er elke week wel een flinke depressie doorheen trekt met heel veel wind. We zullen dan maar gaan vliegen. Er varen ook veel cruiseschepen hier die Houston als thuisbasis hebben. Als ik een last minute aanbieding van een 7-daagse cruise vergelijk met een vliegticket is het verschil niet al te groot. Ik besluit Paula te verrassen met een cruise door het Caribisch gebied en eindbestemming Houston. Doordat de cruise vanuit Houston vertrekt, blijft er voor ons nog een vijfdaagse cruise over.

Hier een indruk van ons cruiseschip de "Caribbean Princess".

Voor het zover is, gaan we met een huurauto nog een paar dagen het land op. We willen langs een paar bijzondere Maya tempels bij Tulum en Uxmal. Tulum valt ons wat tegen. Het is er supertoeristisch en druk. Dit complex ligt namelijk op een uur rijden vanaf de cruiseterminal en Cancun en is daardoor druk bezocht. Er zijn wandelpaden aangelegd waar de stroom toeristen op moet lopen. Je kunt niet buiten de paden de tempels op of in. En de tempels die er zijn, zijn niet zo imposant als wat we tot nog toe gezien hebben. De belangrijkste tempel van de 'afdalende god' is alleen vanaf een afstandje te zien.

 
 Veel toeristen in Tulum.

Na een uurtje zijn we er al weer uit en gaan we 4 uur verder rijden naar Uxmal. Daar hebben we een overnachting geboekt in een klein hotelletje op aanraden van een Nederlander hier. De wegen hier in Mexico zijn mooi aangelegd en we kunnen flink doorrijden. Na twee uur houdt het snelle rijden op. Er wordt aan de weg gewerkt. Het laatste stuk gaat over smalle wegen met veel gaten.

 
 Hier komt straks ook zo'n mooie brede weg.

We bereiken ons hotel 'The pickled onion' in het donker en in de kou. Het is nu afgekoeld tot 17 graden. We eten lekker in het bijbehorende restaurant en gaan met een warme kruik onder de dekens. De volgende dag is Pim jarig en schijnt de zon. We hebben een heerlijk ontbijt met veel fruit.

 

Uxmal is een groot complex met veel en hoge gebouwen. De gebouwen zijn allemaal rijk versierd met Maya beeltenissen. Dit Maya complex is zeker de moeite waard om te bezoeken. Het ligt buiten bereik voor dagtoeristen vanaf de cruise- schepen en vanuit de vele hotels in Cancun. Hier kun je heerlijk ongestoord rondlopen, de tempels beklimmen en alles goed bekijken.

 
 Dit is dus echt een hele grote hoge tempel.

 
 Veel mooie friezen op de gebouwen.

 
 Detail van een van de versieringen.

Na ons bezoek aan Uxmal rijden we een beetje binnendoor terug naar de boot. We rijden door typische mexicaanse dorpjes met alleen maar laagbouw. Een paar keer rijden we tegen het verkeer in. Er staan geen borden met eenrichtings verkeer. De locals weten dat dus wel en knipperen met hun lichten naar ons als we weer eens verkeerd rijden. Met de lunchtijd krijgen we toch wel een beetje trek en proberen een restaurantje te vinden waar we een hapje kunnen eten. Restaurantjes komen we echter niet meer tegen. In een kleine plaats rijden we tegen een "Panaderia" aan. We lopen naar binnen, maar zie geen brood liggen. Er ligt wel iets dat is afgedekt met een paar gekleurde doeken op de tafel. Als Paula vraagt of hij brood heeft zegt hij:"Ja, natuurlijk" en tilt de doeken op. Onder deze doeken ligt een enorm assortiment van zelfgebakken koeken en brood. We kiezen van alles wat uit en de rekening was hoog!: Wel €0,90. De man laat ons ook nog in de zijkamer zijn offertafel zien waar de 3 koningen (tres reyes) staan omringd met bloemen.

 

We maken de Panoramix klaar om twee maanden in de marina te blijven. De genua en de buiskap halen we er af uit voorzorg. En we ruimen alles netjes op. De havenmeester zal op onze boot letten tijdens onze afwezigheid. Op maandag 20 januari vertrekken we richting het eiland Cozumel waar ons cruiseschip zou moeten liggen. We gaan met de veerboot naar de overkant en zien drie cruiseschepen liggen. We moeten via een speciale ingang aan boord. Wij zijn de enige passagiers die hier opstappen. Na wat heen en weer contact mogen we naar het schip lopen waar we worden opgewacht door een steward. Hier krijgen we onze scheepspassen zodat we er nu helemaal bij horen. Onze hut, sorry.. stateroom ,is stuurboord voor, gelegen aan een hele lange gang. We hebben een goedkope binnenhut, maar dat maakt ons niet uit want we slapen er hoofdzakelijk.

 
 We zijn weer even in Honduras Bay Islands bij het eiland Roatan.

We zijn nu cruisers op een cruiseschip en de luxe aan boord is overweldigend. Een mooie kamer met goed bed een eigen wc en douche, een tafel, stoel, koelkast en tv ontbreken niet. We verkennen het schip een beetje en gaan 's avonds dineren in de Coral Dining room. We trekken onze netste kleren aan en komen aan tafel bij zes andere gasten. Iedereen stelt zich voor en allemaal hebben ze wel 12, 17 of 82 eerdere cruises gedaan. Het zijn voornamelijk gepensioneerde Amerikanen hier aan boord. Wij vertellen dat dit onze eerste cruise is en ons eerste diner aan boord en zo hebben we een leuk gesprek met onze tafelgenoten. De menukaart is die van een sterren- restaurant met werkelijk heerlijke gerechten zonder prijzen. Per twee tafels is er een vaste ober die je van alles voorziet. We hebben een vaste tafel met dezelfde gasten voor de hele week. Het servet wordt op je schoot gelegd en het glas water wordt ingeschonken. Daarna heb je genoeg tijd om een keuze te maken voor het 4 gangen diner.

 
 Formal diner in de Coral Dining room. Helaas had ik geen jasje bij me.

In de avond is er allerlei vermaak; grote theater shows, disco, muziek, dans, casino, film, spelletjes. Je hoeft je niet te vervelen hier. Het eten is inclusief en je kunt de hele dag door in diverse restaurants en cafe's terecht. Als je wat wilt aankomen dan is dit de beste plek. Voor ontbijt gaat het van vers fruit, yoghurt, cereals, broodjes en eieren naar mini steak met bacon, worst en aardappelen. Dan een lunch met keuze uit hamburgers, hotdogs, pizza, kip, lamsbout, pasta, quiches, soep, salades, broodjes, vlees, koekjes, taart, fruit. We gaan dan om 3:30 u nog even naar de high tea met weer taartjes, koekjes, broodjes, scones, teveel om op te noemen. En dan om 5:30 begint het vier gangen diner al weer. Ja, ik denk dat er wel een kilootje bij gekomen is deze reis. Veel cruisers hier hebben dan ook overgewicht tot obesitas aan toe. Bij het zwembad is het soms wel even schrikken hoe de gasten er uit zien.

  
 Onze kamerbediende deed zijn best met handoeken vouwen.

De maaltijden zijn iedere keer weer gezellig, want de Amerikanen en Canadezen maken graag een praatje en zijn altijd geintresseerd. Vooral ook omdat wij een buitenbeentje zijn in de cruisewereld. In de avond worden er films in de openlucht gedraaid op het grote zonnedek. De ligstoelen worden dan van kussens en dekens voorzien. De hele avond is er gratis ijs en popcorn beschikbaar zodat je ook tijdens de film geen honger hoeft te lijden. Alleen je drankjes moet je betalen en om dat te voorkomen, zijn we even bij de supermarkt in Belize geweest om wat in te slaan voor deze reis. We genieten volop van alle luxe. Hier kun je de handdoek op de grond laten vallen en komt er vanzelf weer een schone. In de avond is je bed opgemaakt en liggen er twee chocolaatjes op je kussen. Dat heb ik op de Panoramix nog niet voor elkaar!

We zijn inmiddels Honduras en Belize voorbij en stomen op door de Golf van Mexico naar Houston. Het schip rolt niet maar stampt alleen lichtjes en traag. Je merkt zo amper dat je vaart. Op maandag 25 januari zijn we aangekomen in Houston, Texas. Onze vrienden Jack en Cissy stonden al klaar bij de cruiseshipterminal om ons op te halen. We kunnen hier een paar dagen logeren totdat we onze camper hebben.

<< terug                       logboek              volgende >>



Stempel Panoramix.