| home | boat | crew | contact | translate site
 

voorbereiding

planning

projecten

links/foto's

wensenlijst

de route

logboek/pech

zeilen vertrekkers

  Panoramix wereldreis | logboek

USA februari 2014:

Gelijk nadat Jack ons opgehaald heeft gaan we op zoek naar een camper. Op internet had ik al PPL motorhomes gevonden. Dit is een grote zaak die motorhomes van particulieren te koop aanbiedt. Na afloop kunnen we onze camper hier weer verkopen. We zoeken in de prijsklasse tot $ 10.000, maar we horen dan van de verkoper dat we ook een bod kunnen uitbrengen op hoger geprijsde exemplaren. We zien een geschikte camper die afgeprijsd is van $13.995 naar $10.495. We brengen een bod uit van $9000 en gaan uiteindelijk akkoord met $9500. We tekenen het contract en regelen de verzekering en kenteken.

 
 We zijn nu de trotse eigenaar van deze 27 voet (8 meter) camper.

Het duurt nog een paar dagen voordat het geld is over- gemaakt. Ook moet de camper nog helemaal nagekeken worden of alles wel werkt. Gelukkig zit er centrale verwarming in, want momenteel is de temperatuur maar net boven nul.

 
 Voor Houston ongekend, ijspegels in de achtertuin!

Ondertussen maken we met Jack en Cissy een paar uitstapjes. Onder andere naar de Houston Yacht Club HYC, waar Jack wedstrijdcommissaris is en tal van andere bezigheden heeft. We dineren in het bijbehorende restaurant van de club wat er erg srijlvol uitziet. De club is de oudste yachtclub van Houston. We bekijken hun 35 voets zeiljacht en maken een tochtje met hun motorboot. Op maandagavond gaan we naar de kringloopwinkel van het Leger de Heils om winterkleding te kopen. We zoeken allebei wat kleding uit en gaan richting kassa. Maar als ik Paula vertel dat het vanavond 50% korting is voor senioren (50+), loopt ze snel weer terug voor nog wat koopjes.

 
 In een BBQ steakhouse worden we getrakteert op Texaanse kost.

De andere dag gaan we naar het NASA spacecenter. Van hier uit werden de Gemini, Apollo en Spaceshuttles begeleid. Ik was hier 40 jaar geleden ook al geweest en het controle centrum wat je toen kon bekijken was toen nog actief. Nu is het een national historic landmark (museum) geworden. We maken een tour die langs de test- en ontwikkelruimtes gaat. Zo zien we de nieuwste Orion module voor Mars. Deze is wat groter dan de Apollo capsule en er moeten 4 mensen 2x zes maanden in verblijven tijdens de missie. De vrijwilligers voor deze missie staan ondanks deze beperkingen in rijen klaar.

 
 In de cockpit van de Spaceshuttle.

We brengen een bezoek aan het strandplaatsje Galveston aan de Golf van Mexico. Hier werkt Cissy in een historisch oud bankgebouw met mooi uitzicht over Galveston en de haven. We gebruiken er de lunch in een oude drugstore(drogisterij). Ze serveren er prima hamburgers met een half pond Agnus beef er op. Die lunch was gelijk onze avondmaaltijd.

  
 Mijn mond kon net ver genoeg open.     Oude reclame in Galveston.

Woensdag krijg ik de bevestiging dat het geld aangekomen is bij de dealer. Er is nog een probleem met de generator en hiervoor moet de huidige eigenaar opdraaien. Deze gaat donderdag akkoord met de reparatie van $360, zodat we op vrijdag de camper in ontvangst kunnen nemen. We krijgen een uitgebreide tour langs alle technische installaties. Zo leren we alles over de grijs-, zwart-, koud- en warmwater tank. De riool-, lpg-, water-, electra aansluiting hebben allemaal aparte luikjes in de zijkant van de camper. Binnen hebben we airco, verwarming, afzuigkap, magnetron, vriezer, koelkast en een gasfornuis met oven. Het is wel allemaal super-de-luxe!

  
 Paula op de bank in onze camper.   Zwembad bij Pim's oude vakantieverblijf.

Op zaterdag laden we de camper in, doen de was en bood-schappen voor de komende tijd. En dan op zondagmorgen kunnen we vertrekken. Eerst een korte trip naar Conroe, een plaatsje waar ik 40 jaar geleden met mijn familie was. Er is veel veranderd, maar het huis staat er nog steeds. Niet meer midden in het bos. Het ligt nu aan een vierbaans autoweg. Even verderop aan het Lake Conroe overnachten we op een RV (Recreational Vehicle) park. Het is berekoud en de kachel kan gelijk aan het werk. Bij het kantoor van het park is een gemeenschappelijke ruimte voor de gasten. We vallen met onze neus in de boter, want het is Superbowl. Op de TV is de american football wedstrijd al aan de gang. Er is een groot buffet met allemaal heerlijke hapjes, waarvan een aantal behoorlijk spicy. We worden gelijk uitgenodigd om mee te eten. Zo raken we aan de praat met menige vaste bewoner van het park en wordt het een gezellige avond.

  
 Nederland in Texas met slechts 17.547 inwoners maar met een windmolen.

De volgende dag gaan we naar Nederland dat in zuidoost Texas ligt. Het is natuurlijk ooit gesticht door een groep Nederlandse pioniers en deze hebben ook een Hollandse molen hier neer gezet. Hier vlakbij lijgt Port Arthur waar een leuk museum is dat veel vertelt over de geschiedenis van deze omgeving. Het verhaal loopt vanaf de Indianen, de Spanjaarden, de pioniers, de burgeroorlog, de vondst van aardolie, de wereldoorlogen tot en met het opkomende Amerika in de jaren '60.

 
 In het museum onder andere het verhaal over de opkomst van Gulf Oil.

We overnachten op een rv-park in de buurt. Deze camping lijkt meer op een parkeerplaats. Dat komt omdat de meeste bewoners op contractbasis voor de oliemaatschappijen hier in de buurt werken. Na afloop van het contract trekken ze dan zo weer verder naar een nieuwe plek waar werk is.

 
 Voor elke RV een makkelijke parkeerplek. Maar een camping??

We rijden nu door naar New Orleans. Het landschap verandert drastisch onderweg. De laatste 40 kilometer gaat de snelweg verhoogd op palen over moerassen en ondiepe meren. De stad ligt in de rivierdelta van de machtige Mississipi rivier. We kunnen ons nu ook wel goed voorstellen wat de vloedgolf van een orkaan hier teweeg brengt! Het is evenwel een prachtige route om te rijden.

 
 Onze Zeelandbrug valt hierbij in het niet.

Na onze laatste overnachting op een rv-park, besluiten we nu eens op het parkeerterrein van een grote supermarkt te gaan staan. Het is bij de Walmart net buiten New Orleans. Het is groundhog day geweest en Phil zag zijn eigen schaduw, wat 6 weken extra winter betekent. We hopen maar dat die bosmarmot geen gelijk krijgt, want het is nog steeds een paar graden boven nul. We gaan dik ingepakt met de historische tram naar het oude centrum 'French Quarter'. Dit mooiste gedeelte van de stad is bijna onbeschadigd door de orkaan Katrina heengekomen. De lucht breekt even open en er schijnt een lekker zonnetje.

 

Ondanks de kou speelt er toch een bandje op straat in French Quarter.

De stijl is een beetje Frans en Spaans met veel gietijzeren balustrades en porches. Er zijn veel antiekzaken en galeries die we bekijken en gebruiken om weer even op te warmen. Een aantal musea zijn zelfs gratis te bezoeken. Op Paula haar verjaardag gaan we heerlijk uit eten in een restaurant met een Frans Creoolse keuken.

  
 We maken een ritje met de tram en bezoeken French Quarter.

We lopen twee dagen door de stad en bekijken al het moois. Hierna vertrekken we weer richting Houston. Ditmaal gaan we via binnendoorweggetjes langs de kust van Louisiana. Het is een prachtige rit en we zien dat veel bewoners een RV naast hun huis hebben staan. Er is nu een nieuwe bouwverordening die bepaalt dat je huis op hoge palen moet staan. Zo kun je na een volgende orkaan gewoon weer terugkeren naar je woning. De RV is dan handig omdat je daar je tijdelijke huis van kan maken.

  
 We moeten een stukje met de pont.    Hier kan de stormvloed onderdoor.

We overnachten weer in het wild bij het plaatsje Cameron in Louisiana net voor de pont. Er is hier veel olieindustrie en het wemelt van de tijdelijke arbeiders hier, dus veel RV-s. Als we met de pont overvaren springen er dolfijnen voorlangs. Het uitzicht is zo net als op de Panoramix.

 
 Na wat oefening lukt het Paula ook om in het bord te schieten.

Op zondag gaan er veel mensen naar de schietbaan. Jack heeft net als de meeste andere Texanen pistolen en geweren. We gaan naar een buitenbaan met zijn .38 pistolen. We zien ook een paar gezinnen met kinderen die gezellig een dagje komen knallen. Er is een speciale lange afstandsbaan waar met zwaar geschut kan worden geschoten. We zien dan ook veel grote automatische wapens waar je zo een oorlog mee kunt beginnen. Op maandag 10 februari begint onze trek naar het westen. We gaan op weg naar San Antonio en brengen de nacht door in het plaatsje Gonzales. Hier is het startschot voor de Texaanse onafhankelijkheid gegeven. Het dorpje had in 1835 een klein kanon van de Mexicanen in bruikleen gekregen om zich te beschermen tegen de indianen. Maar toen de Mexicanen het terug wilden halen, hezen ze een grote vlag met een tekening van een kanon en de tekst "come and take it". Deze vlag wordt vandaag de dag nog veel gebruikt in Amerika en vooral bij het leger.

  
 Paula voor een van de cellen met uitzicht op de binnenplaats met galg.

Het plaatsje heeft ook nog een oude gevangenis die tot 1972 in gebruik was. De cellen zijn van dikke stalen tralies voorzien en ontsnappen lijkt onmogelijk. In de centrale ruimte staat een galg waar 9 veroordeelden "legaly" opgehangen zijn. Het voelt wat ongemakkelijk om hier rond te lopen. Het is net of er ieder moment een paar mannen achter je staan die je verzoeken het schavot op te gaan. In het visitor center wordt ons een gratis rondrit door het dorp aangeboden door een man die veel vertelt over de historische gebouwen. Het is nog steeds ijskoud dus een ritje in een warme auto is meer dan welkom.

 
 Het oude gerechtsgebouw in Gonzales is nog steeds in functie.

Na de rondrit reizen we verder naar San Antonio. Deze stad is vooral bekend vanwege de historische plek "Alamo". Toevallig had ik net de week hiervoor bij Jack de western 'Alamo' gezien met John Wayne in de hoofdrol. De Alamo wordt door veel Texanen als een soort heiligdom gezien. In 1835 werden hier zo'n 200 man afgeslacht die dapper stand probeerden te houden tegen een overmacht van het Mexicaanse leger. Een paar maanden later werden de Mexicanen alsnog verslagen door Sam Houston en kreeg Texas zijn onafhankelijkheid.

  
 Mooie wandeling langs de rivier.          Overgebleven deel van de Alamo.

De weersverwachting wordt nu beter. De komende dagen gaat de temperatuur omhoog naar 20-25 graden. We verlaten San Antonio en gaan over de oude snelweg 90 naar het westen. Het landschap verandert van plat en vochtig naar heuvel- achtig met mooie weiden en dan naar woestijn met grote open vlaktes en lange bergketens in de verte.

  
 We volgen de US90 naar het westen.   Af en toe stoppen we om te eten.

Na nog een laatste tussenstop komen we dan eindelijk aan in het National Park "Big Bend". Dit park heet zo omdat het in een grote bocht van de rivier Rio Grande ligt. Deze rivier vormt tevens de grens met Mexico. Onderweg moeten we stoppen voor de 'border patrol' die hier overal rondrijdt en die illegale Mexicanen moeten opsporen. Wij zijn "good to go" en mogen dus doorrijden. De Rio Grande is zo breed als de ringvaart en veel Mexicanen zwemmen zo naar de USA. De migranten worden dan ook wel 'wetbacks' genoemd.

 
 De Rio Grande slingert door de Chihuahuan woestijn.

Bij de ingang kopen we gelijk een jaarpas ($80) voor alle nationale parken. We kamperen op speciale plekken in het park voor RV's. Voor het kamperen moet je wel weer apart betalen (hier $14 of $35 met full hookup's per nacht). Vanaf de camping kun je allerlei uitgezette wandeltochten maken. We wandelen veel en ontmoeten ook andere kampeerders. Een groep Amerikanen die veel over alle andere parken weet, geeft ons talloze tips. We maken driftig aantekeningen in onze atlas. Onze stapel visitekaartjes groeit ook weer, want al die lui laten hun kaartje achter. Ze nodigen ons uit om bij hen langs te komen als we in de buurt zijn. De meeste komen echter uit de noordelijke staten waar het volop sneeuwt en vriest, zodat een bezoekje niet erg voor de hand ligt. Maar toch aardig van ze.

 
 Op 1500 meter hoogte in Chios Basin groeien een paar bomen.

Dit park ligt in een uithoek en is het minst bezochte nationale park van Amerika. De Amerikanen hebben dit weekend echter vrij vanwege 'Presidents day' en zo is het toch nog druk op de camping en zijn veel plaatsen gereserveerd. Gelukkig vinden we nog een paar vrije plekjes waar we mooi kunnen staan.

  
 Een mooi bloemetje in de woestijn.      Prachtige kleuren in deze steen.

We zijn vier dagen in het park geweest op drie verschillende campings en hebben enorm veel gezien en meegemaakt. Maar het wordt weer tijd om verder te trekken en via een prachtige toeristische route verlaten we Big Bend en omgeving.

  Mooie scenic drive vanaf Big Bend naar Presidio.

Texas hebben we verlaten voor New Mexico waar we op bezoek gaan bij de marsmannetjes in Roswell. In 1947 zou er een crashlanding van een UFO hebben plaatsgevonden. Er is veel aandacht sindsdien voor buitenaardse zaken.

 
 Bestaan de marsmannetjes nou wel of niet?

Het volgende nationale park dat we bezoeken is White Sands. Zoals de naam al zegt bevat dit park extreem fijn wit zand. Eigenlijk is het geen zand maar gips en omdat het gortdroog is hier in de woestijn blijft het in poedervorm. Het stuk met wit zand ligt midden in een militair oefenterrein voor raketten. Het is na een test met raketten sinds 16 februari weer toegankelijk voor het publiek. In de verte zien we al witte stofwolken boven het gebied hangen. In het bezoekers centrum leren we dat het gebied pas een paar duizend jaar oud is. Geologisch gezien zeer recent dus.

  Het lijkt net sneeuw, maar het is toch fijn wit zand in de woestijn.

 
 Met de auto op weg door het witte zand.

 

 

<< terug                       logboek              volgende >>



Stempel Panoramix.