| home | boat | crew | contact | translate site
 

voorbereiding

planning

projecten

links/foto's

wensenlijst

de route

logboek/pech

zeilen vertrekkers

  Panoramix wereldreis | logboek 71

Spanje - Griekenland november 2016:

Na een vlucht vanaf Eindhoven naar Sevilla, gaan we met zijn drieën (Pim, Paula en At) met de bus naar Cadiz en dan Barbate. At Beilsmit is met ons mee om te klussen en de overtocht naar Griekenland te doen. Paula reist na een week opruimen en inpakken weer terug naar Nederland. Omdat de Panoramix weer in de charter gaat, moeten al onze spullen uit het schip gehaald worden. Op 2 november komt een transportbedrijf 2 pallets met onze "huisraad" ophalen.
De eerste dag doen we boodschappen en beginnen we aan het werk. De vuilwatertank is, na 13 jaar, doorgeroest en At gaat een nieuwe tank maken. De nieuwe tank wordt van houtplaat gemaakt en van binnen bekleed met epoxy en glasmat. Zo is de tank water- en geurdicht. Pim gaat ondertussen aan de slag met het uitbouwen van de watermaker, zodat deze verkocht kan worden op marktplaats.

 
 De watermaker is uitgebouwd en klaar voor de verkoop.

De tweede dag regent het pijpenstelen en blijven we binnen in ons gehuurde appartement langs de boulevard. In Barbate mogen we niet slapen op de boot als deze op de kant staat. Met al die klussen en opruimacties was dat trouwens toch al geen goed idee.

Het appartement is net nieuw en ziet er modern en mooi uit. We hebben er een goede keuken bij en kunnen dus zelf koken. De supermarkt Mercadonna zit om de hoek, lekker makkelijk. En de wasmachine en droger zijn hier gratis. Handig voor alle aankomende wassen!

 
 Paula vervangt het vergane draad van het stuurwiel.

We zijn er nu ook achter dat elk spoor van ons bijbootje Idefix ontbreekt. Bij aankomst was het al vreemd dat de zwemtrap uithing. Er zijn dieven op de boot geklommen en hebben onze mooie Walker Bay dinghy gejat. Ze zijn gelukkig niet binnen in ons schip geweest, dus al onze spullen zijn er nog. Paula gaat even op de vouwfiets naar het appartement om wat op te halen. En ja hoor, binnen 5 minuten is haar vouwfiets ook gepikt.
De door mij gerepareerde kajuitramen blijken flink te lekken. Deze ramen zitten tegen de kajuit aangeplakt en de kit heeft deze zomer losgelaten. Volgens de verkoper was de gebruikte kit speciaal voor deze ramen en beter dan de speciale Sikaflex 295 UV kit, die ze dus niet verkochten.

De epoxy voor de nieuwe vuilwatertank, is hier niet te krijgen of te bestellen. We lopen vier zaken af, maar niemand kan ons helpen. We besluiten om er een dagtrip met de bus naar Gibraltar er aan te besteden. De watersportzaak op Gibraltar verkoopt wel alles wat we nodig hebben. Zo hebben we dus al met al geen goede start hier in Spanje.

 
 Met latjes op de ramen kan de nieuw aangebrachte kit rustig uitharden.

Maar vanuit een achterstand vechten we ons terug. We kopen multiplex voor de vuilwatertank, scharrelen twee pallets voor het transport bij een bouwbedrijf, bestellen de juiste kit voor de ramen en met de bus zijn At en Pim een dag op en neer gegaan naar Gibraltar.
De weersvooruitzichten zijn nu goed. De komende twee weken is het droog, 23 graden en redelijk zonnig. Prima werkomstandigheden!

 
 At is lekker bezig een nieuwe vuilwatertank te bouwen.

1 november is het Allerheiligen. Dit is een vrije dag in Spanje en de kinderen verkleden zich in Halloween stijl. Tegen de avond gaan de kinderen langs de deur en krijgen ze snoepgoed. Ook de winkels doen mee en trakteren de kids. De straten zijn versierd, maar niet zo overdadig als in de USA. De week ervoor worden de graven op de begraafplaats weer netjes gemaakt en rijkelijk van bloemen voorzien. Het is druk op de parkeerplaats bij de begraafplaats en de bloemenman doet goede zaken. De volgende dag is het namelijk Allerzielen.
Na een week heeft Paula onze huisraad gesorteerd, gewassen en uitgezocht. Alles is nu klaar voor transport naar Nederland. Op maandag 31 oktober zwaaien we Paula uit bij het busstation in Barbate en gaat zij op weg naar de luchthaven in Sevilla.

De klussenlijst wordt met de dag korter. De nieuwe vuilwatertank krijgt al vorm, de watermaker is gedemonteerd en allerlei reparaties zijn uitgevoerd. Van de spiegels waren de randen lelijk geworden. In het dorp zit een spiegelmaker die alleen op woensdag open is. Op woensdag gelijk maar de oude spiegels weggebracht. Dan kan de man ze eenvoudig nameten en namaken. We halen de spiegels 's avonds weer op. De volgende dag blijkt de spiegelman één spiegel 10 cm te groot te hebben gemaakt. Dat is balen want nu moeten we 6 dagen wachten en dan maar hopen dat hij het dan wel goed doet.

  
 De nieuwe vuilwatertank van binnen.   Ook de kiel heeft glasmat nodig.

Ondertussen probeer ik aan een nieuwe dinghy te komen. De watersportzaak in Gibraltar heeft een mooie op zijn website staan. Na drie dagen email contact over en weer blijkt dat de dinghy uit de UK moet komen. En dat geeft twee weken levertijd. Ook moet ik eerst betalen voor de dinghy. Daar heb ik geen zin in, want dan zit ik vast in Gibraltar als dat ding niet komt. Ik bestel de dinghy wel vanuit Nederland en laat hem dan opsturen naar Corfu.

Op woensdag 2 november wordt onze huisraad opgehaald. De avond ervoor hebben we alles op de twee pallets geplaatst en omwikkeld met plastic folie. Paula kon op de markt een grote rol speciale folie krijgen voor dit doel. De transporteur belde nog voor de laatste details, dus dat gaat goed zo. De spullen op de pallets blijven vannacht buiten bij de boot staan. De pallets staan zodanig, dat ze niet direct vanaf de weg zichtbaar zijn. En omdat het een feestdag is, rekenen we er maar even op dat het dievengilde gezellig thuis zit.

De volgende morgen doen we als laatste mijn vouwfiets op de pallet. Ook deze met nog wat laatste spulletjes, wordt omwikkeld met folie. Dan gaat de telefoon. Het is de Spaanse vervoerder en die begint over manjana, morgen dus. Ik zeg dat dit niet de afspraak was, en dat hij hoy, vandaag dus, moet komen. Even later belt de Nederlandse transporteur. In de computer staat de volgende dag genoteerd. Nou dat is dan jammer, ik heb met de baas van jullie voor vandaag afgesproken. En ik laat die pallets niet nog een nacht onbewaakt buiten staan. Na nog enkele telefoontjes krijg ik de baas te spreken en hij regelt dat het vandaag opgehaald wordt. De extra kosten hiervoor neemt hij voor zijn rekening biedt hij aan. Dat lijkt mij nogal logisch, zij maken fouten, ik niet. Dan belt de Spaanse transporteur weer met de vraag of er een vorkheftruck is, want hun wagen heeft geen laadklep. Dat gaat wel lekker zo allemaal. Ik bluf dat er een vorkheftruck is en dat ze maar snel moeten komen. Ik zie dan wel weer hoe we de pallets erin krijgen.

Na een uurtje komt de truck er aangereden. Nu moet het hek van de werf nog open. Ik moet daarvoor bellen met het kantoor is ons gezegd. Even later komt er een beambte (de haven en de werf worden door de provincie gerund) met sleutels en portofoon aangefietst. Maar hij doet het hek nog niet open. Eerst moet hij toestemming van de baas hebben. Na een kwartier naar het hek kijken, pakt de beambte ineens zijn sleutels en maakt het hek open. De truck rijdt 10 meter naar binnen waar onze pallets staan. Vlug doet de beambte het hek weer op slot met twee sloten. Ja, het moet allemaal volgens protocol. En waar is de vorkheftruck, vraagt de chauffeur? Die is even stuk zeg ik ( er staat toevallig even verderop een vorkheftruck met een lekke band). Maar we kunnen met ons vieren de pallets er wel in tillen, opper ik. De chauffeur is flink uit de kluiten gewassen en wil graag zijn spierkracht tonen, dus dat moet goed gaan. Door zijn machogedrag(we zijn natuurlijk wel in Spanje) kan de beambte niet achterblijven. Hij legt zijn portofoon opzij en helpt in zijn nette uniform mee met de pallets tillen. Volgens mij mag dat natuurlijk nooit van het protocol, maar Yes!, eindelijk staan de pallets in de truck. De deuren gaan dicht en de truck rijdt 5 meter naar voren. Ho, het hek zit op slot. De beambte belt weer met zijn baas. Ja, protocol hè. Na weer een kwartier wachten, doet de man de sloten open en rijdt de truck de poort uit. Tjonge jonge wat een gedoe met de transporteur en de ambtenarij!


 Het toegangshek, de vrachtwagen, ons schip en een ambtenaar.

Voor At is het vandaag de grote dag. De getimmerde vuilwatertank wordt nu met 4 lagen glasmat van binnen bekleed. De lagen gaan met epoxy lijm nat in nat op elkaar. We moeten dus een paar uur achter elkaar doorwerken. Pim knipt de stukken glasmat op maat en At maakt telkens kleine hoeveelheden epoxy aan en plakt de boel erin.
De volgende dag wordt als laatste de deksel erin gelijmd en is de tank klaar. 's Avonds hangen we de tank op zijn plek en sluiten de slangen aan. Morgen gaan we te water en kunnen we de tank gaan testen.

Als we vrijdag 4 november in het water liggen mag At als eerste naar de wc. Maar voordat we dat aandurven, vullen we de tank eerst met schoon water. We vullen net zo lang totdat het water uit de overloop tevoorschijn komt. We kijken en voelen overal bij de tank en ja hoor, hij blijft overal droog!

Na ruim een maand lang alleen maar oostenwind, gaat er vanaf zondag dan eindelijk een westenwind waaien. De weersvooruitzichten zijn zelfs zo gunstig dat we de hele route van 1300 mijl windje mee of halve wind kunnen varen. We doen boodschappen voor 14 dagen en maken ons klaar om zondagmorgen af te varen. Vandaag zijn er af en toe flinke buien met onweer. We weten ze te ontlopen tot 500 meter voor de ligplaats. We regenen tot op onze onderbroek nat, zo hard komt het uit de hemel vallen.

Ik heb nog een pak oliebollenmix en rozijnen op de boot staan. Nu we nog in de haven liggen is dit een mooi moment om oliebollen te bakken. Van een half pak bak ik 12 mooie krentenbollen. Ze smaken prima en 's avonds zijn er nog maar 4 over.


 Onderweg gaat At naar voren om met de dolfijnen te praten.

Ik betaal de haven en we vertrekken richting Gibraltar. Er is een zwakke wind mee en de motor moet ons even helpen. In de straat van Gibraltar waait het nu goed en kan de motor uit. Met 9 knopen schieten we voorbij Gibraltar. Met mijn iPad haal ik nog één keer een vers weerbericht op. De weersverwachting is nog steeds hetzelfde en dus gunstig.

Ik zou het bijna vergeten te noemen, omdat het voor ons ondertussen zo gewoon is, maar er springen regelmatig groepjes dolfijnen langs en voor de Panoramix. Ze geven je altijd weer het gevoel dat je niet helemaal alleen op zee bent. We varen 5 mijl ten noorden van de scheepvaartroute, die redelijk druk is met verkeer uit het Suez kanaal. Die Samsung mobiel of TV van ons heeft hier zeer waarschijnlijk ook al een keer met een containerschip gevaren.

 Panoramix in een storm langs Noord Afrika.

We zeilen 5 dagen langs de Noord Afrikaanse kust voordat we bij Sicilië aankomen. De wind komt hard van achter en duwt de Panoramix in hoog tempo voort. Windkracht 9 is het hoogste op deze route en de snelheid loopt dan op tot 8 knopen. Gaan we harder dan deze 8 knopen, dan hebben we teveel zeil opstaan en reven we de zeilen. Als de wind bij Sicilië weer afneemt laat ik de genua weer uitrollen om het zeil te vergroten. Maar het zeil rolt veel te ver uit. En als ik met een zaklamp in het donker op de genuaroller schijn, zie ik dat deze omhoog geschoten is. Ik waarschuw At en ga met een hoofdlamp naar de voorpunt om te kijken wat er loos is. Het blijkt dat het kogellager gebroken is, en dat daardoor de reeflijn nu om de voorstag klem zit. Op deze manier kunnen we de genua niet meer oprollen. Dit is natuurlijk erg gevaarlijk als de wind weer gaat toenemen!

De wind is nu even rustig, dus gelijk maar proberen het probleem op te lossen. Met de hand ontwar ik de strak opgerolde genua reeflijn. De lijn zit vol met vuil smeervet dat uit het lager gekomen is. Mijn handen worden al aardig zwart en vet. Maar na 10 minuten is het dan toch gelukt. De reeflijn zit weer op de trommel! Morgen bij daglicht zien we wel weer verder. Ik bedenk dat we de genua 10 centimeter kunnen laten zakken door het val wat te vieren. En ja hoor, dat gaat wonderwel goed. De spanning op het voorlijk is nu weliswaar weg, maat de roller zit weer op zijn plek en het zeil staat er goed bij. Later lees ik op een zeilers forum dat iemand zo nog 8 jaar heeft doorgezeild, voordat hij het kapotte lager verving!


 De trommel met lijn is 15 cm omhoog geschoten. Een half lager resteert.

Als we langs Sicilië zeilen valt de wind steeds meer weg en moeten we de motor starten. Na een dag motoren, maken we een tussenstop bij het eiland Lipari. Lipari ligt vlakbij Stromboli en heeft een leuk stadje en kleine vissershaven. Omdat het geen hoogseizoen is, kunnen we mooi gratis in het kleine haventje liggen. Het is midden in het centrum aan een pleintje met restaurants en terrasjes. We trakteren ons op een heerlijke pizza en slapen eindelijk weer eens zonder te slingeren. De volgende morgen kopen we vers brood, groente, fruit en tanken diesel voor het laatste stuk over de Ionische zee naar Griekenland.

Eerst moeten we nog door de straat van Messina, een passage tussen het vaste land van Italië en Sicilië. Echter hoe dichterbij we komen hoe harder het gaat waaien. En dan ook nog eens tegenwind. Het wakkert aan tot windkracht acht. ik besluit om nu niet door te zetten maar te wachten tot de volgende morgen. volgens de weersverwachting is het dan rustiger. Op drie uur varen is een haven bij het plaatsje Milazo. Na weer een goede nachtrust, gaan we weer het water op. Nu is de doorvaart van de straat van Messina goed te doen. We hebben 3 knopen stroom mee en schieten zo met 10 knopen snelheid door het gat. We kunnen nog steeds zeilen, maar als we uit de straat komen, draait de wind tegen en neemt deze toe tot windkracht zes. De weersverwachting is dat deze storm de hele nacht duurt. Daarna volgt twee dagen met zeer zwakke tegen wind. We komen de nacht door met een klein puntje grootzeil en de motor draait zachtjes bij om voldoende druk op het roer te houden. Zo neemt de Panoramix de hoge golven zonder er in te knallen en lopen we zachtjes met 2-3 knopen hoog aan de wind (15 graden). Het schip vaart zo rustig dat ook het slapen prima lukt. In de nacht worden we nog ingehaald door het cruiseschip "Rotterdam" van de Holland Amerika lijn. Met de eerste zonnestralen neemt de wind af. Even later zakken ook de hoge golven in elkaar en kan de snelheid weer omhoog. Op de derde dag krijgen we dan eindelijk onze eindbestemming Corfu in zicht. De zon schijnt en de wind valt helemaal weg. De korte broeken kunnen weer aan!

 
 We liggen heerlijk in de luxe Gouvia marina in Corfu.

Aan het eind van de middag komen we aan in Gouvia marina. We melden ons via de marifoon en worden door een bootje naar binnen geloodst. Dit is de grootste marina die ik ooit gezien heb. Meer dan duizend jachten liggen hier! Echt een mega marina.
's Avonds trakteren we ons op een heerlijke beefburger in een van de restaurantjes in de marina. In 10 dagen hebben we ruim 1300 mijl afgelegd. Echt heel snel, zeker voor een lastig zeilgebied als de Middellandse Zee, de straat van Gibraltar en de straat van Messina.

Na tien dagen is de verse kleding voorraad uitgeput en is een wasserette hard nodig. De laundry is gesloten, maar na het bellen van het telefoonnummer dat op de deur staat, komt de man voorrijden en neemt ons wasgoed mee. De supermarkt zit om de hoek en heeft heerlijk meergranen brood en verse groenten en fruit. Er is nu nog een laatste klussenlijst af te werken voordat we huiswaarts vliegen.

 
 Met het nodige tik- en breekwerk komt het oude kogellager eruit.

De kapotte rolgenua heeft een hoge prioriteit, want de Panoramix moet wel kunnen zeilen straks. Via internet verzamel ik allerlei informatie over het rol mechaniek. Ik bel de dealer in Nederland, maar die verwijst me door naar de Griekse dealer in Athene. Dat gaat dus wel even duren, want de Griekse dealer is alleen een verkoopkantoor zonder onderdelenmagazijn. Die moeten weer uit Italië komen. Dan zelf maar eens kijken of er aan te beginnen is. Ik trek de kapotte roller omhoog en meet de maten van het lager. Met onze verhuurder Paul gaan we naar een ijzerwaren zaak. Die heeft het niet, maar weet dat er even verderop nog een zaak zit die het mogelijk wel heeft. Het is een goed verstopte winkel ergens uit het zicht. Ik vraag de man of hij het bijzondere lager van de rolfok heeft. De maten zijn 80 x 50 x 10 mm. En alsof het de normaalste zaak van de wereld is, draait de man zich om en pakt het kogellager zo van de plank! Plus nog twee bijpassende oliekeerringen. De twee speciale circlip tangen om ze te plaatsen heeft hij warempel ook zo klaar liggen. Voor €74 zijn we klaar en kan ik aan de klus beginnen.

 
 Voor de nieuwe reeflijn moet het hele wormwiel eruit.

Een andere lastige klus is het vervangen van de grootzeil reeflijn. Deze lijn zit op een rolsysteem in de mast. En om de lijn te vervangen, moet het hele mechaniek uit de mast gehaald worden. Als ik de vier boutjes hiervan losdraai, hoor ik de moertjes in de mast naar beneden vallen. Nou zeg, dat heeft Jeanneau lekker opgelost. Bij de bouw van het schip, plakken ze de twee plaatjes tijdelijk vast aan de binnenkant en schroeven ze de zaak dicht. Nu na dertien jaar is de lijm verdroogd en vallen de plaatjes buiten bereik naar beneden in de mast. Door het ontstane gat in de mast kan ik de twee plaatjes waar de boutjes mee vast zaten zien liggen in een plas water. Mijn arm is net 15 cm te kort om ze te kunnen pakken. Eerst maak ik de boel droog met keukenpapier aan een stok. Als het beneden droog is, wikkel ik ductape aan de stok. Na een paar keer prikken blijven de plaatjes er aan vastplakken en hengel ik ze door het gat naar buiten. Ik plak de plaatjes nu beter in de mast en de volgende dag als de kit droog is, monteer ik de rolreef installatie weer.

 
 Met wat geluk hengel ik de plaatjes uit het diepe gat in de mast.

Weer een klus klaar, nu is het genua rolreefsysteem aan de beurt. Om het lagerhuis te kunnen verwijderen, moet de voorstag los worden gemaakt. We spannen de genuaval en de spinaker val naar de neus en proberen zo de spanning weg te halen van de voorstag. We trekken ze allebei loeistrak, maar de voorstag staat nog altijd strak en kan dus niet los worden genomen. Er rest dus niets anders dan de overige verstaging te ontspannen. De wandspanners zijn al jaren niet meer gebruikt en zitten muurvast. Samen met At en een bus WD40 ga ik ze te lijf. Na twee uur is het dan toch gelukt de boel los te zetten. De voorstag hangt nu ontspannen in een boog. Eindelijk kunnen we de bout die de voorstag vasthoudt er makkelijk uit trekken. Het lagerhuis kan nu verwijderd worden. Het lager en de keerringen zijn flink geroest en de stalen kogeltjes rollen eruit samen met dotten oud vet. ook het aluminium huis is aangetast en moet weer mooi rond geschuurd worden. Met behulp van de speciale circlip tangen komt alles vrij en met enkele tikken van de hamer ook los.
De nieuwe spullen gaan er weer in, samen met heel veel vet.

Bovenin zit ook een lager. Dit lager zit wat minder in de zoutwaterspray, en functioneert nog goed. Voor de zekerheid boor ik onder en boven dit kogellager twee kleine gaatjes. Zo kan ik met een vetspuit het lager weer doorsmeren. Na al deze acties moet het rolreef systeem weer jaren vooruit kunnen.

  
 Aan de ene kant gaat het er in en aan de andere kant loopt het eruit.

Nu deze vervelende klus ook gelukt is, kan ik de planning voor de rest van de klussen beter inschatten. Ik denk dat we nog 4 dagen hiervoor nodig heben. De terugreis kan nu geboekt worden op vrijdag 25 november. Helaas zijn er in deze tijd van het jaar geen goedkope vluchten meer. We vliegen duur terug met Aegean Air met een tussenstop van 4 uur in Athene.

Ik ben met onze nieuwe charterman, Paul, al wezen kijken bij de werf waar we de kant op gaan. Voor het eerst gaan we met een trolley uit het water. De boot wordt dan in het water op het karretje klem gezet tussen vier palen zodat de boot niet omvalt als deze op de kiel komt te staan.

Op donderdag 24 november varen we naar de werf. De lorrie is al neergelaten en we parkeren de Panoramix netjes tussen de vier palen op het platform. Als de Panoramix goed klem is gezet, begint de lierman het karretje op te halen. Langzaam maar zeker rijden we de kant op. Daar eindigt de rails tegen een betonblok. Wat raar, we blijven maar rijden en dan raken we de eindstop. Er klinkt een knal en de dikke staalkabel spat uiteen. En oh nee toch...., At en Pim rijden met de Panoramix nu ongecontroleerd het water weer in. We gaan steeds sneller en sneller......, tot ons schip het water raakt. De vaart gaat er wat uit en we botsen tegen de eindstop onder water. Het was net een tewaterlating, maar dan zonder fles champagne!

De Panoramix ligt nu scheef ingeklemd tussen de palen die nu een stuk lager zitten. In de verte horen we de werfbaas tegen de lierman tekeer gaan. Je hoeft geen Grieks te verstaan om te begrijpen dat hem de mantel even flink uitgeveegd wordt!

 
 Hier ging alles nog goed en rijden we langzaam de helling op.

Een werfman komt de palen weer uit elkaar draaien. En we gaan even verderop voor anker. De werfbaas laat een duiker komen en na anderhalf uur zit er een nieuwe kabel aan de lorrie. Nu gaat het goed en stopt de lorrie net voor het betonblok. De werfbaas biedt gelijk aan om de krassen op ons schip te herstellen en de Panoramix wordt gratis in de polish gezet. Wat ik zo snel even kan zien, valt de schade reuze mee. Een paar kleine schrammen in de aluminium stootlijst is alles.

 
 Na de tweede poging staan we dan toch op de kant.

We halen onze spullen van boord en maken ons klaar voor een laatste overnachting. Paul heeft een van zijn charterboten aangeboden voor dit doel. De volgende morgen vliegen we al om 08:30 u. naar Amsterdam.

<< terug                       logboek              volgende >>



Stempel Panoramix.